Ο όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής πρόσεχε πολύ τήν οἰκονομία ὡς πρός τά πράγματά τους, γιά νά μή χάσουν την ευλογία τοῦ Θεοῦ. Καί γι’ αὐτό, ὅταν τοῦ ἔπεφτε κάτω λίγο σιτάρι ή παξιμάδι ἤ ὅ,τι ἄλλο, πάντα ἔσκυβε καί τό μάζευε. Ὅταν ἀργότερα δυσκολευόταν να κινῆται λόγῳ ἀσθενείας, ἔλεγε:
«Κάθε καταφρόνησις ἑνός πράγματος, ἔστω και μικροῦ, λογίζεται σπατάλη. Ξέρω ὅτι ὁ προστάτης μας, ὁ Τίμιος Πρόδρομος, μᾶς φροντίζει καί μᾶς προμηθεύει, μέ ὅλα τά ἀγαθά. Διότι τόν ἔχω δεῖ πολλές φορές να ρίχνῃ μέσα στη μάντρα μας πολλά ἀπ’ ὅσα μᾶς χρειάζονται καί πληροφορήθηκα ότι μᾶς τά δίνει, ἐπειδή προσέχουμε καί δέν τά σπαταλάμε».
Γι’ αὐτό τόν λόγο, δέν φοβόταν ποτέ ὁ Γέροντας νά δίνῃ τόση ἐλεημοσύνη, πού δέν ἔμενε τίποτε γιά τόν ἑαυτό του, γνωρίζοντας εμπράκτως ὅτι ὁ Τίμιος Πρόδρομος θα φρόντιζε νά τοῦ δίνῃ καί πάλι ὅ,τι εἶχε ἀνάγκη.
Ἦταν πολύ φυσικό νά ἔχουν τέτοια ἐμπιστοσύνη στον προστάτη τους, ἀφοῦ καί ὁ πατήρ Αθανάσιος μᾶς διηγήθηκε ὅτι μιά φορά πού ἀσκήτευαν πάνω στόν Ἄθωνα καί πεινοῦσαν, ἐμφανίσθηκε ὁ Τίμιος Πρόδρομος καί τούς ἔδωσε ψωμί μέ τά ἴδια του τα χέρια.
Από το βιβλίο «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ» Γέροντος Εφραιμ Φιλοθεΐτου
