Ὁ νεομάρτυρας Ἃγιος Γεώργιος Ἰωαννίνων Θεατρική παράσταση ἀπό τούς μαθητές τοῦ Γυμνασίου Δουραχάνης

 

Γιὰ τὸν ἅγιο Γεώργιο τῶν Ἰωαννίνων

 

 

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΞ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

 

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε το 1808 μ.Χ. στο χωριό Τζούρχλι (ή Τζούραλη) της επαρχίας Γρεβενών (σήμερα φέρει την ονομασία Άγιος Γεώργιος), από γονείς φτωχούς γεωργούς, τον Κωνσταντίνο και τη Βασίλω. Ο Γεώργιος, επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί, παρέμεινε αγράμματος. Ορφάνεψε σε παιδική ηλικία και πήγε στα Ιωάννινα, όπου έγινε Ιπποκόμος του Χατζή Αβδουλά, αξιωματικού του Ιμίν πασά, στον οποίο και παρέμεινε για οκτώ χρόνια.

Κατά τον Οκτώβριο του 1836 μ.Χ. συκοφαντήθηκε από εχθρούς του Τούρκους, ότι δήθεν, προηγουμένως εξισλαμίστηκε και κατόπιν επανήλθε στη χριστιανική θρησκεία. Μπροστά στον κριτή ο Γεώργιος

απολογήθηκε με θάρρος και απέδειξε ότι ποτέ δεν έγινε αρνησίθρησκος. Έτσι, αφού βρέθηκε και απερίτμητος τον άφησαν ελεύθερο.

Περί της ανακομιδής των Ιερών λειψάνων του Νεομάρτυρος Γεωργίου Ιωαννίνων...

 

 

Περί της ανακομιδής των Ιερών λειψάνων του Νεομάρτυρος Γεωργίου Ιωαννίνων...

 

 

Ἀποφθέγματα τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου (ἀπό τὸ Γεροντικό)

 

Ο ίδιος είπε: «Κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών, χωρίς να δοκιμάσει πειρασμούς (=δοκιμασίες). Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και τότε κανείς δεν θα υπάρχει που να σώζεται.»

Είπε ο αββάς Αντώνιος: «Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού (δηλαδή του διαβόλου) απλωμένες πάνω στη γη. Και στέναξα και είπα: Ποιος άραγε θα τις προσπεράσει χωρίς να τον πιάσουν; Και άκουσα φωνή να μου λέει: Η ταπεινοφροσύνη.»

Είπε πάλι: «Είναι μερικοί που έλιωσαν τα σώματά τους με την άσκηση, επειδή όμως τους έλειπε η διάκριση, βρέθηκαν μακριά από τον Θεό».

Κάποιος που κυνηγούσε στην έρημο άγρια ζώα, είδε τον αββά Αντώνιο να αστειεύεται με τους αδελφούς και σκανδαλίστηκε. Θέλοντας δε ο γέροντας να τον διδάξει ότι είναι ανάγκη πού και πού να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, τού λέγει: «Βάλε μια σαϊτα στο τόξο σου και τέντωσέ το». Το έκαμε εκείνος. Τού λέγει: «Τέντωσέ το πιο πολύ». Και το τέντωσε. Και πάλι τού λέγει:
«Ακόμη πιο πολύ». Τού απαντά τότε ο κυνηγός: "Αν το τεντώσω υπερβολικά, θα σπάσει το τόξο». Και ο γέροντας τού λέει: «Έτσι και στο έργο του Θεού. Αν τεντώσουμε υπερβολικά τη συμπεριφορά μας απέναντι στους αδελφούς, θα σπάσουν και αυτοί. Πρέπει λοιπόν πού και πού να συγκαταβαίνουμε στους αδελφούς». Και έφυγε πολύ ωφελημένος από τον γέροντα. Οι δε αδελφοί, στηριγμένοι, έφυγαν και πήγαν στον τόπο τους.

ΜΟΝΑΖΟΝΤΩΝ Ο ΠΡΟΚΡΙΤΟΣ

 

Ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας (251-356 μ. Χ.) ανήκει στους ασκητές πρώτης γενιάς. Συνήθως λέμε για τα μηχανήματα, ότι τελειότερα είναι αυτά της τελευταίας γενιάς. Κινητά τηλέφωνα πέμπτης γενιάς. Μαχητικά F-16 τρίτης γενιάς και πάει λέγοντας. Εδώ όμως συμβαίνει το αντίστροφο. Οι αρχαίοι ασκητές είναι ανώτεροι από αυτούς της τελευταίας γενιάς. Όσο πιο πίσω, τόσο καλύτεροι. Όσο πιο παλιοί, τόσο ασκητικότεροι και αγωνιστικότεροι.
Έτσι, ο άγιος Αντώνιος αποτελεί σημείο αναφοράς της ασκητικής μας παράδοσης.
Μαρτυρεί γι’ αυτόν ο επίσης σπουδαίος ασκητής της εποχής του όσιος Σισώης ο Μέγας (6 Ιουλ.), που όταν ρωτήθηκε αν έφτασε στα πνευματικά μέτρα του αγίου Αντωνίου, απάντησε:
«Αν είχα έστω και έναν από τους λογισμούς (τα πνευματικά νοήματα) του αγίου Αντωνίου, θα γινόμουν ολόκληρος σαν φωτιά». Σε τέτοια περιωπή είχαν τον Αντώνιο οι σύγχρονοί του.
Ο άγιος Αντώνιος είναι αυτός που τόλμησε να πει για τον εαυτό του τον φοβερό λόγο του ευαγγελιστή Ιωάννη: «Εγώ ουκέτι φοβούμαι τον Θεόν, αλλ’ αγαπώ αυτόν. Η γαρ αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Έλεγαν γι’ αυτόν, ότι είχε γίνει «πνευματοφόρος», ήταν δηλαδή «πλήρης Πνεύματος Αγίου». Γνώριζε όσα γίνονταν στον κόσμο, αλλά και τα μέλλοντα,

Έλεγε ο Μέγας Αντώνιος

 

-Είδα κάποτε,  απλωμένες στη γη όλες τις παγίδες του
διαβόλου και τρόμαξα.
- Ποιος τάχα μπορεί να τις ξεφύγει; Έλεγα στενάζοντας. Άκουσα τότε μυστηριώδη φωνή να μου αποκρίνεται:
- Ο ταπεινόφρων.

 

 

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Πολλοὶ ἔτρεχαν στὴν ἔρημο γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Προδρόμου καὶ νὰ λάβουν ἕνα ἁπλῶς ἀφυπνιστικὸ «βάπτισμα μετανοίας» στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη. Ἡ Βάπτιση ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἦταν
κάτι διαφορετικό. Ὑπῆρξε ὑπερφυής. Διενεργήθηκε μὲν διὰ χειρὸς τοῦ Προδρόμου, ἀλλὰ τελεσιουργήθηκε μὲ τὴν χάρη, τὴν παρουσία, τὴν θριαμβευτικὴ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Δὲν ἦταν βάπτισμα «εἰς μετάνοιαν», ὁ Χριστὸς ἦταν ἀναμάρτητος, δὲν χρειαζόταν καμμιὰ ἄφεση ἁμαρτιῶν. Δὲν βαπτίσθηκε γιὰ νὰ λάβει, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει ἁγιασμό. Ἦταν βάπτισμα «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», γιὰ νὰ φέρει μὲ αὐτὸ κάθαρση, ἀναγέννηση, σωτηρία στὴ σύμπασα κτίση του.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἀμέσως μετὰ τὴ Βάπτισή του ὁ Χριστός, καλεῖ τὸν κόσμο σὲ μιὰ ρηξικέλευθη ἀλλαγὴ πορείας. Σὲ ποιοὺς ἀπευθύνεται ὁ Χριστός; Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ μέχρι τότε καθόντουσαν σὲ χώρα καὶ
σκιὰ θανάτου. Ποὺ ἦταν δηλαδὴ ἀνίκανοι νὰ κάνουν ἀκόμα καὶ τὸ παραμικρὸ βῆμα γιὰ νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτή. Ἀνατέλλει στὸ σκοτάδι τους ὁ Χριστὸς σὰν ἕνα περίλαμπρο φῶς. Καὶ τοὺς ἀπευθύνει τὸ καταλυτικὸ μήνυμά του: «Μετανοεῖτε» (Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα).
Ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὸν ἀνθρώπινο κόσμο καὶ τίποτε πλέον δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἴδιο μὲ πρίν. Τὸ ποτάμι τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἀλλάζει ροή. Ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας ἀναστρέφεται. Καιρὸς νὰ ἀλλάξουν πλεύση στὴ ζωή τους οἱ ἄνθρωποι, καιρὸς νὰ ἀλλάξουν τὰ πάντα.
Προανάκρουσμα καὶ ἀκριβὴς συμβολισμὸς τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἦταν ἡ παράδοξη ἀναστροφὴ τοῦ Ἰορδάνη κατὰ τὴν ὥρα τῆς Βάπτισης. «Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, θεωρῶν τὸ πῦρ τῆς θεότητος σωματικῶς κατερχόμενον καὶ εἰσερχόμενον ἐπ’ αὐτόν». Καὶ ὅπως τότε «ἔτρεμεν ἡ χεὶρ τοῦ Βαπτιστοῦ» καὶ τὰ ὕδατα ἀντίκρυσαν τὸν Χριστὸ «καὶ ἐφοβήθησαν», ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ κτίση ἔφριξε μπροστὰ στὸ ἀνέκφραστο μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ τώρα, ποὺ ὁ Χριστὸς διαγγέλλει τὰ περὶ

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Ἰανουαρίου 2026, Κυριακῆς μετά τά Φῶτα (Ματθ. δ΄ 12-17)

 

  Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, 13 καὶ καταλιπὼν τὴν Να­ζα­ρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παρα­θα­λασσίαν ἐν ὁρίοις Ζα­βου­λὼν καὶ Νεφθαλείμ, 14 ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· 15 γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέ­ραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, 16 ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέ­τειλεν αὐτοῖς. 17 Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰη­σοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.