ταν γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Χριστὸς ἐμφανίζεται στοὺς μαθητές, τοὺς βλέπει ταραγμένους καὶ τοὺς ἔδωσε τὸ σύνθημα ὅτι τήν εἰρήνη αὐτή, τήν ἐσωτερική, πρέπει πάντοτε νὰ τὴν προτιμάει ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ στερεωθεῖ καὶ νὰ μπο-ρέσει στὴ ζωὴ του νὰ ἀνεφοδιαστεῖ καὶ νὰ βρει δυνάμεις. Θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι σὰν ἕνα οἰκοδόμημα ποὺ ρίχνουν θεμέλια κι ἁπλώνουν καὶ σιγουρεύονται καὶ πάνω σ’ αὐτὸ χτίζουν. Πόσο, λοιπόν, εἶναι ἀπαραίτητη αὐτὴ ἡ εἰρήνη στὸν καθένα μᾶς;
Νομίζω ὅτι ἤδη γευόμαστε τὴν ταραχὴ καὶ πόσο ποθοῦμε τὴν εἰρήνη, δὲν λέγεται. Βλέπω ὅτι ζητᾶμε ἀπὸ ἀλλοῦ καὶ μὲ ἄλλες προσπάθειες νὰ βροῦμε αὐτὴν τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ γαλήνη καὶ δὲν καταφεύγουμε στὴν πηγὴ τῆς εἰρήνης καὶ σ’ Ἐκείνον ποὺ πραγματικὰ θυσιάστηκε, γιὰ νὰ μᾶς τὴν προσφέρει.
Συγκεντρωμένοι, λοιπόν, οἱ μαθητές, ἀμπαρωμένα τὰ παντζούρια. Ἀμπαρωμένη κι ἡ πόρτα. Γιατὶ κάπου μᾶς λένε κάποιοι ὅτι, ὅταν τὸν Πέτρο τὸν εἶχαν βάλει στὴν φυλακὴ κι ἄγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ βγὲς ἔξω», πέρασε ἀκόμα καὶ τὴ σιδηρᾶ πύλη καὶ πῆγε στὸ γνωστὸ σπίτι ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ μαθητές. Χτυπάει ἐπίμονα τὴν πόρτα. Ἐκεῖνοι δὲν ἀνοίγουν ἀμέσως. Κι ἔρχεται μιὰ ὑπηρέτρια, μιὰ μικρὴ κοπέλα καὶ λέει: «Ποιὸς εἶναι;» κι ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Πέτρου καὶ δὲν τοῦ ἄνοιξε. Τρέχει, λοιπόν, μέσα, εἰδοποιεῖ καὶ λέει: «Ὁ Πέτρος εἶναι!». Ἐκεῖνοι εἶπαν ὁ ἄγγελός του θὰ εἶναι. Καὶ ἐπιμένει ὁ Πέτρος νὰ χτυπάει τὴν πόρτα. Τόσο ἀμπαρωμένοι ἦταν, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ μπει ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ τὸ μάθουν οἱ ὑπόλοιποι.
Κρυφό, λοιπόν, ἦταν καὶ τὸ σπίτι ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ Ἀπόστολοι καὶ μάλιστα ἄγνωστα τὰ ἀποτυπώματα, ἄγνωστες οἱ κινήσεις, ἄγνωστα τὰ πρόσωπα μέσα στοὺς Ἰουδαίους, μέσα σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὁποίους εἶχαν ἀκούσει τὸ μήνυμα ὅτι Ἀνέστη ὁ Χριστὸς καὶ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε ἀμέσως νὰ ἐξοντώσουν ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν στὸν Ἀναστάντα Χριστό.
Ἦταν, λοιπόν, φοβισμένοι ἐκεῖ μέσα κι ἦρθε ὁ Χριστός. Ἦρθε καὶ μάλιστα λέει στοὺς μαθητὲς: «Εἰρήνη ὑμῖν. Καθὼς ἀπέσταλκέ μὲ ὁ πατήρ, κἀγώ πέμπω ὑμᾶς». Καὶ λέει μετὰ: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον». Ἔδωσε ὁρισμένα ἐφόδια νὰ τὰ ἔχουν οἱ Ἀπόστολοι. Κι ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἀπὸ χέρι σὲ χέρι, ἀπὸ εὐλογία σὲ εὐλογία, ἀπὸ χάρη σὲ χάρη φτάνει καὶ θὰ φτάσει μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.
Σήμερα, ὅπως τὸ ξέρετε ὅλοι, ἔχουμε τοῦ Ἀποστό-λου Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴ συγκέντρωση αὐτή. Θὰ ἦταν κάπου ἄλλου, δὲν ξέρουμε ποὺ καὶ τί περισσότερο. Παρὰ μόνο μᾶς λέει ὅτι δὲν ἦταν ἐκεῖ καὶ ἀντέδρασε μάλιστα, ἐπειδὴ αὐτοὶ χαιρόταν ποὺ εἶδαν τὸν Χριστὸ κι ἄρχισαν νὰ νιώθουν μιὰ ἐσωτερικὴ δύναμη, τὴν ὁποία ἤθελαν κι σ’ αὐτὸν νὰ μεταδώσουν.
Ἐκεῖνος ἦταν ἀκριβῶς ἀντίθετος καὶ ἐκφράστηκε καὶ εἶπε: «Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν Αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω». Καὶ μετὰ ἀπὸ 8 ἡμέρες, ἔρχεται πάλι ὁ Χριστός, ἐνῶ αὐτοί ἦταν κλειδωμένοι ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων, καὶ τούς λέει: «Εἰρήνη ὑμῖν». «Κοίτα», λέει στὸν Θωμᾶ, «Φέρε τὸ δάχτυλό σου ἐδῶ καὶ μὴ γίνεσαι ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Τότε ὁ Θωμᾶς λύγισε, πίστεψε καὶ εἶπε: «Ὁ Κύριός μου κι ὁ Θεὸς μου!». Ἐκεῖ ὁ Χριστὸς τοῦ εἶπε: «Ἐπειδὴ εἶδες, πίστεψες; Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες». Αὐτὰ ἦταν μὲ λίγα λόγια ἡ Εὐαγγελικὴ Περικοπή.
Γιὰ μένα σήμερα ἴσως αὐτὸ ποὺ ἑτοιμάζουν οἱ Μεγάλες Δυνάμεις, ἴσως νὰ εἶναι ἕνας ὄλεθρος. Λέει γιὰ Αρμαγεδδών μέσα στὴν Ἀποκάλυψη. Ἴσως ἑτοιμάζουν ἕναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο ἀπ’ ὅτι μπορῶ νὰ πῶ, κι ὅλοι ἔχουν αὐτὸν τὸν ἐφιάλτη. Ἀλλοῦ μάλιστα στὴν Ἐλβετία, στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὁρισμένα ἄλλα κράτη ἔχουν ἑτοιμάσει καὶ τὰ καταφύγιά τους ποὺ εἶναι ἀντιπυρηνικά. Δηλαδή, ἂς σκοτωθοῦν οἱ ἄλλοι, ἐμεῖς νὰ ζήσουμε.
Πιστεύω, ὅμως, ὅτι ὁ Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος ἔχει ἀρχίσει. Ναι, ἔχει ἤδη ἀρχίσει. Γιατὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχει τέτοια ταραχὴ ὁ ἄνθρωπος, δὲν γίνεται τίποτα. Ἂν ἀρχίζει μέσα σου κάποια νευρικότητα, κάποια ταραχή, ἀρχίζει πραγματικὰ ἕνας ἐφιάλτης, ἕνα ἄγχος ποὺ γιὰ μένα εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σώματα ποὺ εἶναι νεκρὰ πνευματικὰ ὑπάρχουν πάρα πολλὰ σήμερα. Ὅταν ταυτιστεῖ ὁ ἐξωτερικὸς πόλεμος, θὰ δοῦμε πτώματα ὕστερα. Κινούμαστε, τρῶμε, πᾶμε δεξιὰ- ἀριστερά, ἀλλὰ δὲν εἴμαστε εὐχαριστημένοι στὴ ζωὴ μας. Ἐκεῖνο ποὺ ψάχνει ὁ ἄνθρωπος
Ἔχουν πέσει πάρα πολλὰ μηνύματα, τὰ ὁποία προσπαθοῦν νὰ ἀπομακρύνουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔχουν στραφεῖ δριμύτατα καὶ πολλὲς φορές, μάλιστα, κι ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς Ἐκκλησίας οἱ χειρότεροι αἱρετικοί, οἱ ἄσχετοι καὶ συμφεροντολόγοι Χριστιανοὶ ἢ ἀκόμα, σὲ ὅποιον κλάδο κι ἂν εἶναι, ἀκόμα καὶ ἱερωμένοι, ἔχουν γίνει πάρα πολλὲς φορὲς ἀφορμὴ νὰ ἀπομακρύνονται οἱ ἄνθρωποι κι ἀντὶ νὰ βρουν ἠρεμία καὶ ἡσυχία ἐσωτερικά, ταράχτηκαν καὶ σκανδαλίστηκαν. Πάρα πολλὰ εἶναι τὰ μηνύματα ποὺ πέφτουν κατὰ τῶν ἀνθρώπων, σὲ κάθε ἀκόμα στιγμή, ἀκόμα καὶ σὲ κάθε Θεία Λειτουργία καὶ σὲ κάθε Μυστήριο ποὺ γίνεται. Βεβαίως, πέφτει καὶ ἡ Θεία Χάρις καὶ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἄφησε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν τοῦ δίνει εὐκαιρία καὶ δὲν τοῦ δίνει τὶς δυνάμεις. Σ’ αὐτὸ πάλι δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ δικαιολογηθοῦμε, γιατὶ σὲ κάθε Θεία Λειτουργία ξαναθυσιάζεται. Σὲ κάθε Μυστήριο ποὺ τελοῦμε μᾶς ἀνεφοδιάζει. Ό,τι κι ἂν ζητήσουμε μὲ πίστη, ὄχι κάτι ποὺ εἶναι ἀντίθετο ἀπὸ τὸ θέλημά Του κι ἀπὸ τὸ ἁγίασμα τῆς ψυχῆς, ἀλλά, δὲν ξέρω, ποιὸς ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει καταλάβει καὶ δὲν ἔχει νιώσει τὴ δύναμη;
Καὶ κάποτε- θὰ σᾶς πῶ μιὰ εἰκόνα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μοῦ- ἔνιωθα ὅτι κάτι γίνεται, κάποιος βοηθάει, ἀλλὰ εἶχα ἄγνοια περὶ Θεοῦ καὶ πάλι ἔλεγα κάτι μᾶς βοηθάει, κάτι μᾶς βοηθάει. Μέσα ἀπὸ διάφορες καταστάσεις, τὶς ὁποῖες δὲν εἶναι ὥρα τώρα νὰ τὶς ποῦμε, ἀλλὰ τό λέω μετὰ βεβαιότητος ὅτι δὲν μποροῦσε κανένα χέρι καὶ καμία ἄλλη δύναμη νὰ σὲ γλυτώσει ἀπ’ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποία εἶπα ὅτι δὲν μπορῶ νὰ σᾶς τὰ πῶ αὐτὴν τὴν ὥρα. Ἐκεῖνο μόνο ποὺ πάντοτε ἀναρωτιόμουν ἦταν τί εἶναι ἐκεῖνο ἀκριβῶς ποὺ μὲ βοηθάει; Δὲν γνώριζα, ἐπαναλαμβάνω. Κι ἔτσι, νομίζω ὅτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ πράγμα βγάζουμε ἴσως κι ἕνα συμπέρασμα ὅτι δὲν φαντάζομαι νὰ ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν ἔχει νιώσει αὐτὴν τὴν δύναμη. Ἂς μὴν τὸ ρίξει στὴν ἐξυπνάδα. Ἂς μὴν τὸ ρίξει στὴν τύχη, Ἂς μὴν τὸ ρίξει στὸ γούρι. Ἂς μὴν τὸ ρίξει στὸ μέσον ἢ σὲ ὁτιδήποτε ἄλλο. Ἂν τὸ ἐρευνήσει πραγματικά, θὰ βρει ὅτι ὁ Θεὸς δίνει πάντοτε εὐκαιρία καὶ δίνει πάντοτε τὸ παρόν, γιὰ νὰ πεῖ στὸν καθένα ἀπὸ μᾶς ὅτι μᾶς χρειάζεται αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ εἰρήνη κι ὄχι τόσο ἡ ἐξωτερικὴ εἰρήνη. Κι αὐτὴ καλὴ εἶναι, ἀλλὰ προηγεῖται πρῶτα ἡ εἰρήνη ἡ ἐσωτερική.
Ὅπου ὑπάρχει εἰρήνη ἐσωτερική, δὲν γίνεται πόλεμος, οὔτε πυρηνικός, οὔτε ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποία γίνονται σήμερα ποὺ ὑπάρχει ἄλλου εἶδος πόλεμος. Ὁ πόλεμος τῶν ναρκωτικῶν, ὁ πόλεμος τῆς διαφθοράς, τῶν ἀσθε-νειῶν. Εἶναι πόλεμος, γιατὶ αὐτὰ πολεμᾶνε τὴν ἐσωτε-ρικὴ εἰρήνη. Γιατὶ ὁ ἐξωτερικός, ὁ ἄλλος πόλεμος, γίνεται μόνο γιὰ τὰ συμφέροντα. Γίνεται μόνο καὶ μόνο, γιὰ νὰ κατατροπώσει τόν ἄνθρωπο καὶ γιὰ νὰ μὴν ἔχει κουράγιο. Καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔχουν ἁπλώσει ἀπ’ ἄκρη σὲ ἄκρη τὰ ναρκωτικὰ καὶ ἔχουν τόσο χαλαρώσει οἱ ἄνθρωποι, ἔχουν καὶ τέτοια ἀδιαφορία κι ἐκεῖνοι ἐπιπλέουν πάνω στὸ σκοτάδι κι ἐκεῖ πατᾶνε ἐπὶ πτωμά-των. Ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ πιάσουν καὶ νὰ τοὺς συλλάβουν ὅλους. Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ἀνησυχία τοὺς πάλι ἀρχίζει. Κι ἀπὸ ἐκεῖ πάλι, ὅταν θὰ θιχτοῦν τὰ συμφέροντά τους, θὰ θίξουν κι αὐτὸν τὸν πόλεμο καὶ θὰ ὑπάρχουν ἀκόμα καὶ μηνύματα καὶ πολλὰ συνθήματα καὶ πάρα πολλὲς φορὲς θὰ βγάλουν καὶ λόγους μεγάλους καὶ θὰ ποῦνε εἰρήνη κι εἰρήνη κι εἰρήνη. Μά, πουθενὰ δὲν θὰ ἐπιδιώξουν νὰ γίνει εἰρήνη.
Οἱ πρῶτοι ποὺ πρέπει νὰ δώσουν τὸ μήνυμα τῆς εἰρήνης γιὰ μένα εἶναι αὐτοὶ ἀκριβῶς ποὺ γνώρισαν τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ ἀπὸ τὸν Πανάγιο Τάφο. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἄκουσαν τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Πρέπει νὰ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ δείξουν μὲ τὸ παράδειγμά τους τὴν εἰρήνη, τὴ συμφιλίωση μὲ τὸν συνάνθρωπο. Νὰ μὴν εἴμαστε ἐκεῖνοι οἱ Χριστιανοί, οἱ χωρισμένοι, ποὺ ἔχουμε φατρίες, ποὺ ἔχουμε συγκεντρωθεῖ καὶ κάνουμε τὰ γκροὺπ καὶ ἔχουμε στραφεῖ κατὰ ἄλλων ἀνθρώπων. Μᾶς χρειάζεται παράδειγμα νὰ δώσουμε. Εἶναι ἡ ἄνωθεν εἰρήνη, τὴν ὁποία δὲν μποροῦν νὰ τὴ συλλάβουν, δὲν μποροῦν νὰ τὴν πιάσουν καὶ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν βγει ἀπὸ τὴν ἅγια κολυμπήθρα. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀνανεώθηκαν, δὲν ἔχουνε δικαίωμα νὰ μεταλάβουν, γιὰ νὰ πάρουν αὐτὴν τὴν δύναμη καὶ τὴν εἰρήνη.
Καὶ δεῖτε λιγάκι τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχουμε. Νὰ σκεφτοῦμε, βέβαια, καὶ τὴν τιμὴ ποὺ μᾶς γίνεται, γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο πρέπει νὰ εἶναι ἡ ζωὴ μας ἕνας σω-στὸς φάρος, γιὰ νὰ φωτίσει τὸν κόσμο. Γιατὶ σήμερα, εἶπα, ὑπάρχουν σώματα νεκρὰ πνευματικά. Ἑκατομμύρια σκλαβοπάζαρα ὑπάρχουν κι ἂς ἀφήσουμε αὐτοὺς ποὺ πέφτουν θύματα σὲ διάφορες ἄλλες ἐνέργειες καὶ παρενέργειες, σὲ διάφορες ἀνηθικότητες καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο.
Ἀκόμα, ἀκούγεται πάρα πολὺ γιὰ πειράματα. Δοκιμάζουν καὶ κοιτᾶνε νὰ πάρουν μέλη τοῦ σώματος μὲς τὴ μαύρη ἀγορὰ καὶ βγαίνουν στοὺς δρόμους. Ἂν ἀληθεύουν αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι φρικαλέα πραγματι-κά. Ζητάει κάποιος καὶ λέει: «Θέλω γαλανὰ μάτια γιὰ νὰ κάνω μεταμόσχευση». Κι ἐκεῖνος ἀκριβῶς χτυπάει ἐν ψυχρῶ, σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν παίρνει στὸ νοσοκομεῖο, γιὰ νὰ τοῦ βγάλει τὰ μέλη τοῦ σώματος, νὰ τὰ δώσει σὲ ἐκείνον ποὺ ἔδωσε τὸ χρῆμα. Καὶ ἄλλα τέτοια πάρα πολλά. Ἄλλος γιὰ νεφρά, ἄλλος γιὰ καρδιά. Σκοτώνουν ἐν ψυχρῷ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μεταδώσουν στὸν ἄλλον ἄνθρωπο, γιατὶ ἔτσι θέλουν. Αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ γίνονται καὶ δὲν μᾶς εἶναι γνωστά, εἶναι πράγματα τὰ ὁποία ἂν θὰ τὰ ἀκούσεις εἶναι ἀδύνατον νὰ σταθεῖ ἡ τρίχα ἤρεμη στὸ κεφάλι σου; Θὰ σηκωθεῖ ὄρθια, θὰ ἐπαναστατήσει, θὰ σὲ πιάσει ἴλιγγος, γιατὶ αὐτὴ ἡ παρανομία, αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, αὐτὰ τὰ πράγματα γίνονται σήμερα ποὺ εἶναι τόσο μορφωμένος ὁ κόσμος, ποὺ ἔχει τόση πρόοδο. Δὲν εἶναι νὰ ἀπορεῖς;
Πόσο χρειάζεται νὰ δώσει τὸ μάθημα αὐτὸς ποὺ ἔχει πάρει τὸ ἅγιο βάπτισμα! Πόσο πρέπει νὰ δώσουμε τὸ μάθημα αὐτὸ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης! Τσακωνόμαστε καὶ χτυπιόμαστε γιὰ τὰ ὑλικά. Πόσο ἡ εὐθύνη ἀνεβαίνει!
Θεὲ μου, ἐγὼ μόνο ἐκεῖνο ἀπορῶ μὲ Σένα, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι τόσο πολύ; Καὶ εἶναι τόσο μεγάλη ἡ ἀγάπη Σου γιὰ μένα ποὺ δὲν μπορῶ οὔτε νὰ τὴ φτάσω. Καθημερινὰ καὶ καθημερινὰ κάνουμε τ’ ἀντίθετα. Κι ἐκεῖνος πάλι ἕτοιμος νὰ μᾶς προσφέρει τὸν ἑαυτὸ Του, τό Σῶμα καὶ τό Αἷμα Του, καὶ πάλι νὰ μᾶς δώσει ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ ποὺ εἶναι ἀνάμεσα μας καὶ μᾶς βοηθάει ἀνὰ πάσα ὥρα καὶ στιγμή. Πάντοτε. Κι ὅταν δὲν θέλεις σὲ βοηθάει, ἀλλὰ ἀφοῦ δὲν τὸ θέλεις, δὲν τὸ νιώθεις. Γι’ αὐτὸ κι ὅταν τὸ ζητάς, ὅταν τὸ πιστεύεις πραγματικά, τὸ νιώθεις.
Ἔλα, ἄνθρωπέ μου. Νομίζω ὅτι μποροῦμε νὰ ἠρε-μήσουμε ἐσωτερικά, νὰ μὴν ψάχνουμε οὔτε νὰ γεμί-σουμε τὸ βιβλιάριο ὑγείας μὲ διάφορα ἠρεμιστικὰ οὔτε νὰ γεμίσουμε μὲ διάφορα ἄλλα μαντζούνια ποὺ ψά-χνουμε, γιὰ νὰ βροῦμε ἕνα ἠρεμιστικό. Νὰ μὴ θέλουμε ἀκόμα νὰ τὸ ρίξουμε σὲ διάφορα οἰνοπνεύματα καὶ ὁπουδήποτε, γιὰ νὰ ἡσυχάσουμε καὶ νὰ μὴ θυμόμαστε. Νὰ μὴ θέλουμε, ἀκόμα, νὰ τρέξουμε δεξιὰ κι ἀριστερὰ καὶ ποῦμε ὕστερα ὅτι μᾶς πῆρε γρουσουζιά, μᾶς πῆραν ἀπὸ μάτι καὶ τέτοια. Ὅταν ἀκριβῶς τρέχουμε, γιατὶ εἶναι ἰλιγγιώδης ἡ ταχύτητα, τρέχουμε περισσότερο ἀπ’ ὅτι ἀντέχουμε καὶ φεύγουμε ἀπὸ τὰ ὅρια. Ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ μένα δὲν εἶναι τυχαία. Εἶναι μία ἀρχὴ τοῦ Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μακάριοι ὅσοι θὰ βροῦνε τὸ σωσίβιο αὐτό, αὐτὴν τὴν εἰρήνη ποὺ κανένας ἄλλος δὲν τὴ δίνει, μόνον ὁ Θεός.
Ξέρετε τί μοῦ ἔχουν πεῖ; Πάρα πολλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ ἦταν γραμμένοι σὲ αὐτὸ ποὺ λέμε Πορεία Εἰρήνης, δούλευαν σὲ πολεμικὰ ἐργοστάσια. Τώρα θὰ σκεφτείτε πὼς γίνεται αὐτό; Νὰ εἶσαι γραμμένος στὴν Πορεία Εἰρήνης, νὰ θέλεις νὰ ὑπάρχει εἰρήνη καὶ νὰ δουλεύεις σὲ ἕνα πολεμικὸ ἐργοστάσιο. Δὲν εἶναι λιγάκι ἀντίθετο; Ὄχι λιγάκι. Πάρα πολύ! Γι’ αὐτό, λοιπόν, πὼς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι θέλουμε ἐμεῖς πραγματικὰ τὴν εἰρήνη; Δουλειὰ εἶναι αὐτὴ θὰ μοῦ πεῖτε. Δουλειὰ εἶναι νὰ σκοτώσεις τὸν ἄλλον; Δουλειὰ εἶναι αὐτή; Θὰ μποροῦσες καὶ δουλειὰ νὰ ἀνοίξεις ἕναν λάκκο καὶ νὰ ρίξεις τὸν ἄλλον μέσα, νὰ τὸν πιάσεις καὶ νὰ τὸν λιντσάρεις με-τά. Τὸ ἴδιο εἶναι. Πόσο πρέπει νὰ τὰ ἐρευνήσουμε αὐτὰ τὰ πράγματα!
Καὶ ὅσο εἶναι ποθητὴ αὐτὴ ἡ εἰρήνη στὸν ἄνθρωπο, ἄλλο τόσο τὴν ἐκμεταλλεύεται. Κι ἡ ἐκμετάλλευση συνεχίζεται καὶ πολλοὶ πιστεύουμε ὅτι θὰ δώσουν οἱ ἄνθρωποι τὴ λύση, ἐνῶ εἶναι λάθος. «Μὴ πεποίθατε ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων». Δὲν ὑπάρχει σωτηρία ἀπὸ αὐτούς. Αὐτοὶ τίποτα ἄλλο δὲν κάνουν. Προσπαθοῦν μόνο νὰ πατοῦν ἐπὶ πτωμάτων, γιὰ νὰ ἔχουν αὐτοὶ τὰ ἠνία καὶ νὰ πάρουν τὸν μπαλτὰ στὰ χέρια τοὺς νὰ μοιράσουν τοὺς λαούς. Ἔτσι θέλουν νὰ κάνουν καὶ μὲ τὴν πατρίδα μας. Πότε θέλουν νὰ μᾶς κουτσουρέψουν ἀπὸ ἐδῶ, πότε ἀπὸ ἐκεῖ. Ποιοί; Οἱ σύμμαχοι! Χτυπᾶνε ἀπὸ ἐδῶ κι ἀπὸ ἐκεῖ, γιὰ νὰ μᾶς στριμώξουνε. Καὶ πολλὲς φορὲς δημιουργοῦν καταστάσεις αὐτοὶ ποὺ κυβερνοῦνε, γιὰ νὰ κρύψουν τὰ χάλια τους. Δημιουργοῦν μιὰ ταραχὴ καὶ μιὰ ἀγωνία.
Ἐλᾶτε, ὅσοι γνωρίσαμε τὴν ἀλήθεια, ὅσοι γνωρίσαμε τὸ φῶς τὸ ἀληθινό. Ἐλᾶτε ὅσοι ἀκούσαμε τὸ «Εἰρή-νη ὑμῖν», τὴν ἄνωθεν εἰρήνη. Ἐλᾶτε νὰ ἀκούσουμε αὐτὸ ποὺ ἄκουσαν οἱ Ἀπόστολοι σήμερα. Αὐτὴ ἡ εἰρήνη εἶναι ἀπαραίτητη στὸν καθένα καὶ κανένας ἄλλος δὲν θὰ μᾶς τὴ δώσει. Αὐτὸς θὰ μᾶς δώσει τὴ δύναμη. Αὐτὸς θὰ μᾶς δώσει τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ κουράγιο. Αὐτὸς θὰ μᾶς δώσει τὴν ἐλπίδα καὶ τὴ δημιουργία. Αὐτὸς θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ μὴν ἔχουμε αὐτὸ τὸ ἄγχος ποὺ ἔχουμε.
Τί μᾶς λένε τώρα; Γιὰ τὴν ἀταξία, τὴ λαιμαργία, τὰ πυρηνικὰ γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποία ἔχουν συγκεντρώσει καὶ χρειάζεται τριάντα γενεές, γιὰ νὰ ἐπανέλθει ἡ γῆ ὅπως ἦταν πρὶν ἀρχίσουν τὰ πυρηνικά, δηλαδὴ 1.000 χρόνια. Τόσα χρόνια θὰ κάτσουμε φρόνιμα ἐμεῖς, γιὰ νὰ ἡσυχάσει ἡ γῆ; Ἢ θὰ ἀρχίσουμε χειρότερα; Ξέρετε πό-σα ἀπόβλητα ἔχουμε κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μᾶς; 450.000 τόνοι βρίσκονται στὴν Ἑλλάδα θαμμένα. Τί θὰ γίνουν αὐτὰ σὲ λίγο; Καὶ πόσα βρίσκονται σὲ ἄλλες χῶρες; Καὶ πλοῖα ὁλόκληρα ποὺ ἔχουν μέσα δηλητηριώδη ἀπό-βλητα κινοῦνται στοὺς ὠκεανούς, γιατὶ δὲν ἔχουν ποὺ νὰ τὰ ἀδειάσουν. Ὡς πότε ὁ ἄνθρωπος θὰ φέρνει γύρω; Δὲν θὰ ἀναποδογυριστεῖ ἀπὸ τὰ κύματα; Ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν μᾶς φορτώνουν ἕνα ἄγχος;
Καὶ νὰ πῶ καὶ κάτι ἄλλο γιὰ τὶς κυρίες, ποὺ ἀρχίζουν: «Καὶ τοῦτο νὰ πάρουμε καὶ τ’ ἄλλο νὰ πάρουμε. Μά, ἦταν καλό. Μά, ἦταν ἐκεῖνο». Δὲν βάζουμε ἀγωνία ἔτσι; Ὅλα αὐτὰ τὰ μηνύματα ποὺ δεχόμαστε καὶ τόσα ἄλ-λα ὕστερα, τὸ τί θὰ φᾶμε, τὸ τί ἀποσύρονται, τὸ τί ἔρχονται, τὸ τί φεύγουν. Ὅλα αὐτὰ τίποτα ἄλλο δὲν κάνουν παρά να ξεσηκώνουν τὴν ἠρεμία τοῦ ἀνθρώπου. Μᾶς χρειάζεται τὸν ἑαυτὸ μας πρῶτα νὰ βροῦμε, ἀλλὰ χρειάζονται τὰ μηνύματα αὐτὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Νὰ τὰ δώσουμε νὰ μάθει ὁ λαός. Ὄχι, βεβαίως, μὲ λόγια. Νὰ δώσουμε καλὸ παράδειγμα καὶ πρότυπο ζωῆς. Σωστὴ συμπεριφορὰ μὲ τὸν συνάνθρωπο, αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς.
Πρῶτα- πρῶτα, μᾶς χρειάζεται ἡ συμφιλίωση καὶ ἡ ἀγάπη μεταξὺ μας, τουλάχιστον τῶν Ὀρθοδόξων, τουλάχιστον τῶν κληρικῶν καὶ τῶν ἀρχιερέων. Τουλάχιστον αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔρχονται καὶ κοινωνοῦν τακτικά. Μᾶς χρειάζεται ἡ ἑνότητα αὐτή.
Τέλος, δὲν μπορῶ νὰ σταματήσω νὰ λέω πόσο ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἄνωθεν εἰρήνη στὸν ἄνθρωπο. Ὅσο ἀπαραίτητη εἶναι, ἄλλο τόσο πρέπει νὰ εἶναι καὶ ἡ λαχτάρα μας νὰ τὴ ζητᾶμε. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἀδιαφοροῦμε καὶ γι’αυτό ὁ καθένας ξεροψήνεται, φοβᾶται ἀπὸ τὸν ἴσκιο του κι ἀρχίζει ὕστερα νὰ λέει ὅτι ἀλλοῦ τὸν μάγεψαν, ἀλλοῦ ἦρθαν οἱ ἀντίχριστοι, οἱ σατανιστὲς κ.λπ.. Ὅλοι οἱ σαϊταναραίοι νὰ βγοῦνε, ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι νὰ ἐπιστρατευτοῦνε, ἄνω κάτω νὰ γίνουν ὅλα, ἂν πιστεύεις στὸν Ἀληθινὸ Θεό, ἂν πιστεύεις στὸν Αναστάντα Χριστό, ἂν ἔχεις τὴν ἄνωθεν εἰρήνη, ὅλοι αὐτοὶ δὲν ἔχουν θέση. «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες Αὐτόν». Ἀμήν.
(30/04/1995)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου