Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων

 

ῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθὼν ᾿Ιωσὴφ ὁ ἀπὸ ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ ᾿Ιωσήφ. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ᾿Ιωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται. Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· ᾿Ιησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς Σχόλιο στήν Ἀποστολική Περικοπή-ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α´στίχ. 1-7

“῝Ο ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς·”

Τό κύριο εὐαγγέλιο καί ἡ σκέψη καί ἡ ἀλήθεια· ὁ Θεός Λόγος ἐνσαρκώθηκε, ὥστε κι ἐμεῖς νά συσσαρκωθοῦμε μαζί Του· Αὐτός ἔγινε ἄνθρωπος, ὥστε νά μᾶς θεώσει· Αὐτός -Ζωή αἰώνια- ἐμφανίστηκε στή γῆ, ὥστε νά ἔχουμε κοινωνία μαζί Του, ζώντας μαζί Του. «Περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς» εἶναι τό θέμα αὐτοῦ τοῦ Εὐαγγελίου. Λές καί θέλει ὁ ἅγιος Θεολόγος νά μᾶς δώσει νέα ἐξήγηση τῆς κύριας χαρμόσυνης ἀγγελίας τοῦ Εὐαγγελίου του· «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (᾿Ιωάν. α´, 14).

῾Ο Θεός Λόγος, πού εἶναι Αἰώνια Ζωή, πέρασε σέ μᾶς· «ὃ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς» δηλαδή τό Αἰώνιο κατέβηκε στή γῆ, ἔγινε σάρκα, ἔγινε ἡ δική μας γήινη πραγματικότητα, ἔγινε προσιτό στά αἰσθητήριά μας, στή γνώση μας καί στίς αἰσθήσεις μας· κι αὐτό εἶναι «ὃ ἀκηκόαμεν»· ἀκούσαμε τό εὐαγγέλιο τοῦ Θεοῦ Λόγου· εἶναι ἐκεῖνο «ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν»· εἴδαμε Θεό σέ σῶμα, Θεό στόν κόσμο, τόν Θεό ἀνάμεσά μας· εἶναι ἐκεῖνο «ὃ ἐθεασάμεθα»· ἔχουμε δεῖ, ἔχουμε παρατηρήσει τόν Θεό στόν ἄνθρωπο· εἶναι ἐκεῖνο πού «αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν»· ἄγγιξαν τό σῶμα τοῦ Θεοῦ Λόγου, τόσο πρίν ἀπό τόν σταυρικό του θάνατο, ὅσο καί μετά τήν ἀνάστασή του ἀπό τούς νεκρούς. «᾿Ακούσαμε, εἴδαμε, παρατηρήσαμε, ψηλαφήσαμε» -τό Λόγο τῆς ζωῆς, τό Θεό τῆς ζωῆς. ῾Ο Θεός Λόγος ἔγινε ἡ δική μας πιό προσιτή πραγματικότητα· κι ἐμεῖς αὐτό τό ἐπαληθεύουμε μέ τόν πιό ὀφθαλμοφανῆ, τόν πλέον πειραματικό τρόπο.

῾Η μέθοδος εἶναι καθαρά πειραματική, δοκιμαστική.
«῾Ο Λόγος τῆς ζωῆς» εἶναι στήν πραγματικότητα

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ

 

π. Δημητρίου Μπόκου

 

Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες πρωτοστάτησαν στὰ ἱερὰ δρώμενα τοῦ θείου Πάθους, ὅταν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ διασκορπίστηκαν ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπέστρεψαν ὁ καθένας «εἰς τὰ ἴδια». Μετὰ τὴ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἔλαβαν χώρα ἀρκετὰ γεγονότα καὶ μάλιστα σὲ πολὺ σύντομο σχετικὰ διάστημα. Οἱ κρυφοὶ μαθητὲς Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος ἀνέλαβαν δράση γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου. Οἱ Μυροφόρες, πανταχοῦ παροῦσες, μὲ πρωτοκορυφαία τὴ Μητέρα τοῦ Κυρίου, παρακολουθοῦσαν ἀπὸ κοντὰ τὰ γενόμενα, συμμετεῖχαν μὲ τὸν τρόπο τους στὴν ἀποκαθήλωση καὶ τὴν ταφὴ τοῦ μεγάλου νεκροῦ. Καὶ κυρίως πρωτοστάτησαν στὴν ἀναγγελία τῆς Ἀνάστασης.
Ἔγιναν οἱ πρῶτες εὐαγγελίστριες (Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων).
Οἱ κρυφοὶ μαθητές, οἱ Μυροφόρες, οἱ Φαρισαῖοι, οἱ Ρωμαῖοι,
πρωταγωνιστοῦν μετὰ τὴ Σταύρωση σὲ μιὰ σειρὰ γεγονότων, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνονται δευτερεύοντα ἢ καὶ ἀσήμαντα, ἀλλὰ ποὺ ὅλα μαζὶ συνθέτουν ἕνα θαυμαστὸ πάζλ. Καὶ δείχνουν ὅτι ὅλα κατευθύνονται ἀπὸ τὴν ὑπερέχουσα σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅλα ὑπακούουν στὸ πολυδύναμο, ἀγαθοποιὸ σχέδιό του.
Ἔτσι λοιπόν, ἀντὶ γιὰ τοὺς ἀσήμαντους κοινωνικὰ μαθητές,
πιστοποιοῦν τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος. Ὁ Πιλάτος, ἡ τοπικὴ ἀνώτατη ρωμαϊκὴ πολιτικὴ ἐξουσία, ἀκολουθώντας τὴν πάγια κανονικὴ διαδικασία, ζητάει ἐπίσημη ἀναφορὰ τοῦ ἑκατοντάρχου καὶ ἐπιβεβαιώνει ἔτσι πανηγυρικὰ καὶ αὐτὸς τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ στρατιώτης λογχίζει τὴν πλευρὰ τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ τρέχει αἷμα καὶ ὕδωρ, πράγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὸν πραγματικό του θάνατο.
Μπρὸς στὰ μάτια ἐχθρῶν καὶ φίλων, ὁ νεκρὸς

Η σκυτάλη στην παράδοση: Πετράκης Χαραλάμπους μέρος α΄

Την εκπομπή επιμελείται και παρουσιάζει

 ο ερμηνευτής - ερευνητής 

Γιώργος Πατσούρας

κάθε Κυριακή βράδυ στον ραδιοφωνικό σταθμό Σπίνο 96 fm 

 

Χριστός Ἀνέστη!

 

Λόγος εἰς τήν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

 

♱ π. Ἀθανασίου Χατζῆ

ταν γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Χριστὸς ἐμφανίζεται στοὺς μαθητές, τοὺς βλέπει ταραγμένους καὶ τοὺς ἔδωσε τὸ σύνθημα ὅτι τήν εἰρήνη αὐτή, τήν ἐσωτερική, πρέπει πάντοτε νὰ τὴν προτιμάει ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ στερεωθεῖ καὶ νὰ μπο-ρέσει στὴ ζωὴ του νὰ ἀνεφοδιαστεῖ καὶ νὰ βρει δυνάμεις. Θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι σὰν ἕνα οἰκοδόμημα ποὺ ρίχνουν θεμέλια κι ἁπλώνουν καὶ σιγουρεύονται καὶ πάνω σ’ αὐτὸ χτίζουν. Πόσο, λοιπόν, εἶναι ἀπαραίτητη αὐτὴ ἡ εἰρήνη στὸν καθένα μᾶς;
Νομίζω ὅτι ἤδη γευόμαστε τὴν ταραχὴ καὶ πόσο ποθοῦμε τὴν εἰρήνη, δὲν λέγεται. Βλέπω ὅτι ζητᾶμε ἀπὸ ἀλλοῦ καὶ μὲ ἄλλες προσπάθειες νὰ βροῦμε αὐτὴν τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ γαλήνη καὶ δὲν καταφεύγουμε στὴν πηγὴ τῆς εἰρήνης καὶ σ’ Ἐκείνον ποὺ πραγματικὰ θυσιάστηκε, γιὰ νὰ μᾶς τὴν προσφέρει.
Συγκεντρωμένοι, λοιπόν, οἱ μαθητές, ἀμπαρωμένα τὰ παντζούρια. Ἀμπαρωμένη κι ἡ πόρτα. Γιατὶ κάπου μᾶς λένε κάποιοι ὅτι, ὅταν τὸν Πέτρο τὸν εἶχαν βάλει στὴν φυλακὴ κι ἄγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ βγὲς ἔξω», πέρασε ἀκόμα καὶ τὴ σιδηρᾶ πύλη καὶ πῆγε στὸ γνωστὸ σπίτι ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ μαθητές. Χτυπάει ἐπίμονα τὴν πόρτα. Ἐκεῖνοι δὲν ἀνοίγουν ἀμέσως. Κι ἔρχεται μιὰ ὑπηρέτρια, μιὰ μικρὴ κοπέλα καὶ λέει: «Ποιὸς εἶναι;» κι ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Πέτρου καὶ δὲν τοῦ ἄνοιξε. Τρέχει, λοιπόν, μέσα, εἰδοποιεῖ καὶ λέει: «Ὁ Πέτρος εἶναι!». Ἐκεῖνοι εἶπαν ὁ ἄγγελός του θὰ εἶναι. Καὶ ἐπιμένει ὁ Πέτρος νὰ χτυπάει τὴν πόρτα. Τόσο ἀμπαρωμένοι ἦταν, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ μπει ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ τὸ μάθουν οἱ ὑπόλοιποι.
Κρυφό, λοιπόν, ἦταν καὶ τὸ σπίτι ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ Ἀπόστολοι καὶ μάλιστα ἄγνωστα τὰ ἀποτυπώματα, ἄγνωστες οἱ κινήσεις, ἄγνωστα τὰ πρόσωπα μέσα στοὺς Ἰουδαίους, μέσα σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὁποίους εἶχαν ἀκούσει τὸ μήνυμα ὅτι Ἀνέστη ὁ Χριστὸς καὶ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε ἀμέσως νὰ ἐξοντώσουν ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν στὸν Ἀναστάντα Χριστό.
Ἦταν, λοιπόν, φοβισμένοι ἐκεῖ μέσα κι ἦρθε ὁ Χριστός. Ἦρθε καὶ μάλιστα λέει στοὺς μαθητὲς: «Εἰρήνη ὑμῖν. Καθὼς ἀπέσταλκέ μὲ ὁ πατήρ, κἀγώ πέμπω ὑμᾶς». Καὶ λέει μετὰ: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον». Ἔδωσε ὁρισμένα ἐφόδια νὰ τὰ ἔχουν οἱ Ἀπόστολοι. Κι ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἀπὸ χέρι σὲ χέρι, ἀπὸ εὐλογία σὲ εὐλογία, ἀπὸ χάρη σὲ χάρη φτάνει καὶ θὰ φτάσει μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.
Σήμερα, ὅπως τὸ ξέρετε ὅλοι, ἔχουμε τοῦ Ἀποστό-λου Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴ συγκέντρωση αὐτή. Θὰ ἦταν κάπου ἄλλου, δὲν ξέρουμε ποὺ καὶ τί περισσότερο. Παρὰ μόνο μᾶς λέει ὅτι δὲν ἦταν ἐκεῖ καὶ ἀντέδρασε μάλιστα, ἐπειδὴ αὐτοὶ χαιρόταν ποὺ εἶδαν τὸν Χριστὸ κι ἄρχισαν νὰ νιώθουν μιὰ ἐσωτερικὴ δύναμη, τὴν ὁποία ἤθελαν κι σ’ αὐτὸν νὰ μεταδώσουν.

Ἐκεῖνος ἦταν ἀκριβῶς ἀντίθετος καὶ ἐκφράστηκε καὶ εἶπε: «Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν Αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω». Καὶ μετὰ ἀπὸ 8 ἡμέρες, ἔρχεται πάλι ὁ Χριστός, ἐνῶ αὐτοί ἦταν κλειδωμένοι ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων, καὶ τούς λέει: «Εἰρήνη ὑμῖν». «Κοίτα», λέει στὸν Θωμᾶ, «Φέρε τὸ δάχτυλό σου ἐδῶ καὶ μὴ γίνεσαι ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Τότε ὁ Θωμᾶς λύγισε, πίστεψε καὶ εἶπε: «Ὁ Κύριός μου κι ὁ Θεὸς μου!». Ἐκεῖ ὁ Χριστὸς τοῦ εἶπε: «Ἐπειδὴ εἶδες, πίστεψες; Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες». Αὐτὰ ἦταν μὲ λίγα λόγια ἡ Εὐαγγελικὴ Περικοπή.
Γιὰ μένα σήμερα ἴσως αὐτὸ ποὺ ἑτοιμάζουν οἱ Μεγάλες Δυνάμεις, ἴσως νὰ εἶναι ἕνας ὄλεθρος. Λέει γιὰ Αρμαγεδδών μέσα στὴν Ἀποκάλυψη. Ἴσως ἑτοιμάζουν ἕναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο ἀπ’ ὅτι μπορῶ νὰ πῶ, κι ὅλοι ἔχουν αὐτὸν τὸν ἐφιάλτη. Ἀλλοῦ μάλιστα στὴν Ἐλβετία, στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὁρισμένα ἄλλα κράτη ἔχουν ἑτοιμάσει καὶ τὰ καταφύγιά τους ποὺ εἶναι ἀντιπυρηνικά. Δηλαδή, ἂς σκοτωθοῦν οἱ ἄλλοι, ἐμεῖς νὰ ζήσουμε.
Πιστεύω, ὅμως, ὅτι ὁ Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος ἔχει ἀρχίσει. Ναι, ἔχει ἤδη ἀρχίσει. Γιατὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχει τέτοια ταραχὴ ὁ ἄνθρωπος, δὲν γίνεται τίποτα. Ἂν ἀρχίζει μέσα σου κάποια νευρικότητα, κάποια ταραχή, ἀρχίζει πραγματικὰ ἕνας ἐφιάλτης, ἕνα ἄγχος ποὺ γιὰ μένα εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σώματα ποὺ εἶναι νεκρὰ πνευματικὰ ὑπάρχουν πάρα πολλὰ σήμερα. Ὅταν ταυτιστεῖ ὁ ἐξωτερικὸς πόλεμος, θὰ δοῦμε πτώματα ὕστερα. Κινούμαστε, τρῶμε, πᾶμε δεξιὰ- ἀριστερά, ἀλλὰ δὲν εἴμαστε εὐχαριστημένοι στὴ ζωὴ μας. Ἐκεῖνο ποὺ ψάχνει ὁ ἄνθρωπος

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν

 

 

Ὁμιλία εἰς τὴν Νέα Κυριακὴ καὶ εἰς τὸν Ἀπόστολο Θωμά, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 

Έρχομαι επειγόντως να καταβάλω την οφειλή μου. Διότι, αν και είμαι πτωχός, βιάζομαι να αποσπάσω οπωσδήποτε την ευγνωμοσύνη σας. Είχα δώσει υπόσχεση να φανερώσω την απιστία του Θωμά, και τώρα έρχομαι να την εκπληρώσω.
Η πρόθεσίς μου είναι να εξοφλώ πρώτα τις παλαιότερες οφειλές, για να μη με πιέζουν οι τόκοι που συγκεντρώνονται. Συνεργασθείτε μαζί μου στην καταβολή του χρέους, και ικετεύσετε τον Θωμά να ευλογήση τα χείλη μου με την αγία δεξιά του, με την οποίαν ήγγισε την πλευρά του Δεσπότου, ώστε να νευρώση την γλώσσα μου, για να σας εξηγήσω αυτά που ποθείτε. Και εγώ, ενθαρρυνόμενος με τις πρεσβείες του Αποστόλου και μάρτυρος Θωμά, διακηρύττω την αρχικήν αμφιβολία και την τελικήν ομολογία του, η οποία έγινε κρηπίς και Θεμέλιο της Εκκλησίας μας.
Όταν εισήλθε ο Σωτήρ κεκλεισμένων των θυρών εκεί όπου είχαν συγκεντρωθή οι μαθηταί του και εξήλθε πάλι με τον ίδιο τρόπο, απουσίαζε μόνον ο Θωμάς. Ήταν κι αυτό έργο της θείας οικονομίας, ώστε η απουσία του μαθητού να γίνη πρόξενος περισσοτέρας ασφαλείας και βεβαιότητος. Διότι, εάν παρευρίσκετο ο Θωμάς, δεν θα αμφέβαλλε. Και αν δεν αμφέβαλλε, δεν θα ζητούσε να περιεργασθή. Εάν δεν ζητούσε, δεν θα ψηλαφούσε. Και εάν δεν ψηλαφούσε, δεν θα ανεκήρυττε τον Χριστό Κύριον και Θεόν. Εάν δεν τον είχε αποκαλέσει Κύριον και Θεόν, εμείς δεν
θα είχαμε διδαχθή να τον δοξολογούμε με τον τρόπον αυτόν. Ώστε και με την απουσία του ο Θωμάς μας ποδηγέτησε προς την αλήθεια΄ και με την παρουσία του ύστερα μας εβεβαίωσε περισσότερο στην πίστη.
Έλεγαν λοιπόν οι μαθηταί, όταν ήλθε αργοπορημένος: «Εωράκαμεν τον Κύριον», είδαμε αυτόν που είπε: «εγώ ειμί το φως του κόσμου». Είδαμε αυτόν που είπε: «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή και η αλήθεια». Είδαμε την αλήθεια των λόγων να λάμπη μέσα στα γεγονότα. Είδαμε αυτόν που είπε: «μετά τρεις ημέρας εγείρομαι», και βλέποντας την ανάσταση, επροσκυνήσαμε τον αναστάντα. Τον ακούσαμε που μας είπε: «ειρήνη υμίν», και μεταστρέψαμε την ζάλη της λύπης σε γαλήνια ευφροσύνη.

Ἡ Πρώτη Κυριακή μετά τό Πάσχα Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μᾶς προσφέρει μιὰ μεγαλειώδη ἀπόδειξη τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Μιὰ ἀπόδειξη πού πιστοποιεῖται μὲ τὴν πίστη τοῦ ἀποστόλου Θωμᾶ, ἀλλά καὶ μὲ τὴν πίστη χιλιάδων ἄλλων χριστιανῶν ἀπὸ τὴν ἀρχή τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας ἴσαμε σήμερα.

«Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν ᾿Ιουδαίων, ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγειαὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. (Ἰωάν. κ’19).

Ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας εἶναι ἡ ἑπόμενη τοῦ Σαββάτου. Αὐτὸ εἶναι σαφὲς ἀπὸ τὸ κατὰ Μάρκον εὐαγγέλιο, ὅπου ἀναφέρεται: «Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου… λίαν πρωΐ τῆς μίας σαββάτων» (Μάρκ. ιστ’ 1-2). Ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ἡ Κυριακή, τότε πού ἀναστήθηκε ὁ Κύριος νωρὶς τὸ πρωί. Ἀργά τὸ βράδυ τῆς ἴδιας ἡμέρας λοιπόν, οἱ μαθητὲς εἶχαν μαζευτεῖ σ’ ἕνα σπίτι στὰ Ἱεροσόλυμα ὅλοι μαζί, ἐκτός ἀπὸ τὸν Θωμά.

Ὅλα εἶχαν γίνει σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία: «πατάξω τὸν ποιμένα καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα» (Μάρκ. ιδ’ 27). Οἱ ἀπόστολοι ὅμως δὲν ἦταν ἄλογα ζῶα, γιὰ νὰ διασκορπιστοῦν στοὺς πέντε ἀνέμους. Συγκεντρώθηκαν ὅλοι μαζὶ σ’ ἕνα σπίτι γιὰ νὰ περιμένουν τὶς ἐξελίξεις καὶ νὰ στηρίξουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Ἐπειδὴ φοβοῦνταν τοὺς Ἰουδαίους εἶχαν κλειδώσει τὴν πόρτα. Ἀναμφίβολα ὅλοι τους εἶχαν ζωντανὴ στὴ μνήμη τὴν προφητεία τοῦ Διδασκάλου τους, ὅταν τοὺς προειδοποιοῦσε πώς θὰ τοὺς παραδώσουν σὲ συνέδρια καὶ θὰ τοὺς μαστιγώσουν στὶς συναγωγὲς (βλ. Ματθ. ι 17). Δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ ξεχάσουν τὰ φοβερὰ λόγια Του: «ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῶ» (Ἰωάν. ιστ’ 2).

Ὁ φόβος τῶν ἀποστόλων αὐτὲς τὶς μέρες, ὅταν μπροστὰ στὰ μάτια τους συντελέστηκαν τόσα παράλογα ἐγκλήματα ἐναντίον τοῦ Διδασκάλου τους, ἦταν κάτι περισσότερο ἀπὸ κατανοητός. Ἀδύναμοι ἄνθρωποι ἦταν. Τί ἄλλο θὰ περίμεναν ἀπό τούς αἱμοδιψεῖς πρεσβυτέρους τῶν Ἰουδαίων, ἀφοῦ γνώριζαν ἤδη πόσο ἀδίστακτοι ἦταν στὴ δίκη τοῦ ἀναμάρτητου καὶ παντοδύναμου Χριστοῦ, τοῦ θαυματουργοῦ; Ὁ Χριστὸς ὅμως, ἀκόμα καὶ μέσα στὸν τάφο τοὺς εἶχε στὸ νοῦ Του, γιὰ νὰ μὴ πάθουν κανένα κακό. Θὰ τοὺς ἐνίσχυε νὰ μὴν προδώσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ νὰ μὴ σκορπιστοῦν στὶς τέσσερις γωνιὲς τῆς γῆς προτοῦ τὸν δοῦν ζωντανὸ καὶ δοξασμένο.

Καὶ νὰ πού τώρα, τὸ τέταρτο βράδυ ἀπὸ τότε πού οἱ μαθητὲς χωρίστηκαν ἀπὸ τὸν Κύριό τους – ἀπὸ τότε πού τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ὁδήγησαν σὲ δίκη – καὶ τὴν πρώτη μέρα μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ὁΚύριος ἐμφανίστηκε μπροστά τους ζωντανὸς καὶ δοξασμένος. Ἦρθε κοντά τους καὶ κάθησε στὴ μέση, ἐνῶ οἱ πόρτες ἦταν κλειδωμένες. Ὅπως ὅλα τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἦταν πολὺ προσεχτικὰ ὑπολογισμένα γιὰ νὰ βοηθήσουν τὸν ἄνθρωπο, ἒτσι γινόταν καὶ τώρα. Ὁ Εὐαγγελιστὴς δὲν ἀφήνει κανένα περιθώριο ἀμφιβολίας ὅτι ὁ Κύριος μπῆκε στὸ κλειδωμένο σπίτι θαυματουργικά. Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε μπροστά τους μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, πρῶτα γιὰ νὰ μὴ τοὺς τρομάξει χτυπώντας τὴν πόρτα. Εἶχαν τρομοκρατηθεῖ ἀρκετὰ ἀπό τούς Ἰουδαίους κι ὁ Κύριος δὲν ἤθελε νὰ τοὺς τρομάξει περισσότερο, οὔτε γιὰ μιὰ στιγμή. Κι ἕνας δεύτερος λόγος, πού εἶναι καὶ πιὸ σπουδαῖος, ἦταν γιὰ νὰ τοὺς δείξει πώς εἶχε ἀνακτήσει τὴν παντοδυναμία Του, ἀφοῦ φαινομενικὰ ἦταν ἀβοήθητος καὶ νικημένος τὶς τελευταῖες τρεῖς μέρες. Κι αὐτὸ τὸ διατύπωσε πολὺ γρήγορα μετά: «Ἐδόθη μοι πάσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς» (Ματθ. κη’ 18).

Χωρὶς τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα, πῶς θὰ μποροῦσε