Κυριακή τῶν Μυροφόρων (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

Οι Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης

 Το ευαγγέλιο της Κυριακής των Μυροφόρων αναφέρεται στη φροντίδα που έδειξαν για το θάνατο του Αθάνατου οι γυναίκες εκείνες που η διδασκαλία του Χριστού τους έδωσε ζωή.
Τότε «ελθών Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ως και αυτός ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθεν προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού» (Μάρκ. ιε΄ 43). Υπήρχε κι άλλος ένας μεγάλος άνδρας που είχε έρθει από την Αριμαθαία στο όρος Εφραίμ. Αυτός ήταν ο προφήτης Σαμουήλ. Ο Ιωσήφ αναφέρεται κι από τους τέσσερις ευαγγελιστές, κυρίως σε όσα σχετίζονται με την ταφή του Κυρίου Ιησού. Ο Ιωάννης τον αποκαλεί κρυφό μαθητή του Ιησού (ιθ’ 38). Ο Λουκάς τον ονομάζει άνδρα «αγαθό και δίκαιο» (κγ’ 50), ο Ματθαίος πλούσιο (κζ’ 57). Ο ευαγγελιστής δεν ονομάζει πλούσιο τον Ιωσήφ από ματαιότητα, για να δείξει πως ο Κύριος ανάμεσα στους μαθητές Του είχε και πλούσιους, αλλά για να καταλάβουμε πως μπορούσε εκείνος να πάρει το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο. Ένας φτωχός και άσημος άνθρωπος δε θα ήταν δυνατό να πλησιάσει τον Πιλάτο, εκπρόσωπο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ο Ιωσήφ ήταν πλούσιος ψυχικά. Είχε φόβο Θεού κι ανέμενε κι αυτός τη βασιλεία του Θεού. Εκτός όμως από τα ιδιαίτερα πνευματικά του χαρίσματα, ο Ιωσήφ ήταν
και πλούσιος, άνθρωπος επιρροής. Ο Μάρκος κι ο Λουκάς τον ονομάζουν βουλευτή. Ήταν κι αυτός, όπως κι ο Νικόδημος, ένας από τους πρεσβύτερους του λαού. Όπως κι ο Νικόδημος επίσης, ήταν κι αυτός θαυμαστής και κρυφός μαθητής του Χριστού. Μπορεί οι δύο αυτοί άνδρες να ήταν κρυφοί οπαδοί της διδασκαλίας του Χριστού, ήταν έτοιμοι όμως να εκτεθούν στον κίνδυνο και να σταθούν κοντά Του. Ο Νικόδημος κάποτε ρώτησε κατά πρόσωπο τους πικρόχολους Ιουδαίους άρχοντες, όταν αναζητούσαν να σκοτώσουν τον Χριστό: «Μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ’ αυτού πρότερον και γνω τί ποιεί;» (Iωάν. ζ’ 51).

Ο από Αριμαθαίας Ιωσήφ μπήκε σε μεγαλύτερο κίνδυνο όταν αποφάσισε να πάρει το σώμα του Κυρίου, την ώρα που οι στενοί μαθητές Του είχαν διασκορπιστεί, γιατί οι Ιουδαίοι λύκοι που δολοφόνησαν τον ποιμένα, ήταν έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να επιπέσουν και στο ποίμνιο. Το ότι αυτό που έκανε ο Ιωσήφ ήταν επικίνδυνο, το επισημαίνει ο ευαγγελιστής με τη λέξη «τολμήσας». Ήθελε τότε κάτι παραπάνω από θάρρος. Ήθελε τόλμη το να παρουσιαστεί στον αντιπρόσωπο του Καίσαρα και να ζητήσει το σώμα του σταυρωμένου «κακούργου». Ο Ιωσήφ όμως, με τη μεγαλοσύνη της ψυχής του, απέβαλε το φόβο του κι απόδειξε πως ήταν πραγματικός μαθητής του Ιησού Χριστού.

Κυριακή των Μυροφόρων – Γιατί στὶς μυροφόρες τὸ πρῶτο «Χριστὸς ἀνέστη» ; (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 Γιατί στὶς μυροφόρες τὸ πρῶτο «Χριστὸς ἀνέστη» ;

«Ὁ δέ λέγει αὐταῖς- Μή ἐκθαμβεῖσθε- Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον ἠγέρθη, οὐκ ἐστίν ὧδε...» (Μάρκ. 16, 6)
Ἐξακολουθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά ἑορτάζουμε τό μέγα, τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ περισσότεροι ὕμνοι ποῦ ψάλλονται τήν περίοδο αὐτή ὡς θέμα ἔχουν τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλα καί αὐτή ἡ θεία λειτουργία, ποὺ γίνεται τίς Κυριακές αὐτές τοῦ Πεντηκοσταρίου, διαφέρει ἀπό τή θεία λειτουργία τοῦ ὑπολοίπου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους• διότι ἀμέσως μετά τό «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...» δέν λέμε ἀμέσως τά εἰρηνικά, δέν λέμε τίς αἰτήσεις «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν...», ἄλλα ὁ ἱερεύς θυμιάζει τήν ἁγία τράπεζα ἀπ' ὅλες τίς πλευρές καθώς καί ὅλο τό ναό καί ψάλλει μαζί μέ τούς ψάλτες κατ' ἐπανάληψιν, δέκα φορές, τό «Χριστός ἀνέστη».

Τό «Χριστός ἀνέστη» ἀκούγεται ὅλες τίς Κυριακές ἀλλὰ καί ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τῆς Ἀναλήψεως. Τό «Χριστός ἀνέστη» εἶναι, ἀδελφοί μου ὁ γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμός ποὺ μεταφέρει ἀπό στόμα σέ στόμα, ἀπό γενεά σέ γενεά τό μέγα μήνυμα, τήν πιό χαρμόσυνη εἴδηση, ὅτι ὁ Κύριος νίκησε τό θάνατο. Χιλιάδες φορές - ἀμέτρητες ἀκούστηκε, καί ἀκούγεται, καί θά ἐξακολούθηση ν' ἀκούγεται τό «Χριστός ἀνέστη». Ἄλλα πότε ἐλέχθη γιά πρώτη φορά; ποιά αὐτιά τό πρωτοάκουσαν; ποιός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἄκουσε γιά πρώτη φορά τό «Χριστός ἀνέστη»;

Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων

 

ῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθὼν ᾿Ιωσὴφ ὁ ἀπὸ ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ ᾿Ιωσήφ. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ᾿Ιωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται. Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· ᾿Ιησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς Σχόλιο στήν Ἀποστολική Περικοπή-ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α´στίχ. 1-7

“῝Ο ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς·”

Τό κύριο εὐαγγέλιο καί ἡ σκέψη καί ἡ ἀλήθεια· ὁ Θεός Λόγος ἐνσαρκώθηκε, ὥστε κι ἐμεῖς νά συσσαρκωθοῦμε μαζί Του· Αὐτός ἔγινε ἄνθρωπος, ὥστε νά μᾶς θεώσει· Αὐτός -Ζωή αἰώνια- ἐμφανίστηκε στή γῆ, ὥστε νά ἔχουμε κοινωνία μαζί Του, ζώντας μαζί Του. «Περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς» εἶναι τό θέμα αὐτοῦ τοῦ Εὐαγγελίου. Λές καί θέλει ὁ ἅγιος Θεολόγος νά μᾶς δώσει νέα ἐξήγηση τῆς κύριας χαρμόσυνης ἀγγελίας τοῦ Εὐαγγελίου του· «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (᾿Ιωάν. α´, 14).

῾Ο Θεός Λόγος, πού εἶναι Αἰώνια Ζωή, πέρασε σέ μᾶς· «ὃ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς» δηλαδή τό Αἰώνιο κατέβηκε στή γῆ, ἔγινε σάρκα, ἔγινε ἡ δική μας γήινη πραγματικότητα, ἔγινε προσιτό στά αἰσθητήριά μας, στή γνώση μας καί στίς αἰσθήσεις μας· κι αὐτό εἶναι «ὃ ἀκηκόαμεν»· ἀκούσαμε τό εὐαγγέλιο τοῦ Θεοῦ Λόγου· εἶναι ἐκεῖνο «ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν»· εἴδαμε Θεό σέ σῶμα, Θεό στόν κόσμο, τόν Θεό ἀνάμεσά μας· εἶναι ἐκεῖνο «ὃ ἐθεασάμεθα»· ἔχουμε δεῖ, ἔχουμε παρατηρήσει τόν Θεό στόν ἄνθρωπο· εἶναι ἐκεῖνο πού «αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν»· ἄγγιξαν τό σῶμα τοῦ Θεοῦ Λόγου, τόσο πρίν ἀπό τόν σταυρικό του θάνατο, ὅσο καί μετά τήν ἀνάστασή του ἀπό τούς νεκρούς. «᾿Ακούσαμε, εἴδαμε, παρατηρήσαμε, ψηλαφήσαμε» -τό Λόγο τῆς ζωῆς, τό Θεό τῆς ζωῆς. ῾Ο Θεός Λόγος ἔγινε ἡ δική μας πιό προσιτή πραγματικότητα· κι ἐμεῖς αὐτό τό ἐπαληθεύουμε μέ τόν πιό ὀφθαλμοφανῆ, τόν πλέον πειραματικό τρόπο.

῾Η μέθοδος εἶναι καθαρά πειραματική, δοκιμαστική.
«῾Ο Λόγος τῆς ζωῆς» εἶναι στήν πραγματικότητα

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ

 

π. Δημητρίου Μπόκου

 

Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες πρωτοστάτησαν στὰ ἱερὰ δρώμενα τοῦ θείου Πάθους, ὅταν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ διασκορπίστηκαν ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπέστρεψαν ὁ καθένας «εἰς τὰ ἴδια». Μετὰ τὴ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἔλαβαν χώρα ἀρκετὰ γεγονότα καὶ μάλιστα σὲ πολὺ σύντομο σχετικὰ διάστημα. Οἱ κρυφοὶ μαθητὲς Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος ἀνέλαβαν δράση γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου. Οἱ Μυροφόρες, πανταχοῦ παροῦσες, μὲ πρωτοκορυφαία τὴ Μητέρα τοῦ Κυρίου, παρακολουθοῦσαν ἀπὸ κοντὰ τὰ γενόμενα, συμμετεῖχαν μὲ τὸν τρόπο τους στὴν ἀποκαθήλωση καὶ τὴν ταφὴ τοῦ μεγάλου νεκροῦ. Καὶ κυρίως πρωτοστάτησαν στὴν ἀναγγελία τῆς Ἀνάστασης.
Ἔγιναν οἱ πρῶτες εὐαγγελίστριες (Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων).
Οἱ κρυφοὶ μαθητές, οἱ Μυροφόρες, οἱ Φαρισαῖοι, οἱ Ρωμαῖοι,
πρωταγωνιστοῦν μετὰ τὴ Σταύρωση σὲ μιὰ σειρὰ γεγονότων, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνονται δευτερεύοντα ἢ καὶ ἀσήμαντα, ἀλλὰ ποὺ ὅλα μαζὶ συνθέτουν ἕνα θαυμαστὸ πάζλ. Καὶ δείχνουν ὅτι ὅλα κατευθύνονται ἀπὸ τὴν ὑπερέχουσα σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅλα ὑπακούουν στὸ πολυδύναμο, ἀγαθοποιὸ σχέδιό του.
Ἔτσι λοιπόν, ἀντὶ γιὰ τοὺς ἀσήμαντους κοινωνικὰ μαθητές,
πιστοποιοῦν τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος. Ὁ Πιλάτος, ἡ τοπικὴ ἀνώτατη ρωμαϊκὴ πολιτικὴ ἐξουσία, ἀκολουθώντας τὴν πάγια κανονικὴ διαδικασία, ζητάει ἐπίσημη ἀναφορὰ τοῦ ἑκατοντάρχου καὶ ἐπιβεβαιώνει ἔτσι πανηγυρικὰ καὶ αὐτὸς τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ στρατιώτης λογχίζει τὴν πλευρὰ τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ τρέχει αἷμα καὶ ὕδωρ, πράγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὸν πραγματικό του θάνατο.
Μπρὸς στὰ μάτια ἐχθρῶν καὶ φίλων, ὁ νεκρὸς

Η σκυτάλη στην παράδοση: Πετράκης Χαραλάμπους μέρος α΄

Την εκπομπή επιμελείται και παρουσιάζει

 ο ερμηνευτής - ερευνητής 

Γιώργος Πατσούρας

κάθε Κυριακή βράδυ στον ραδιοφωνικό σταθμό Σπίνο 96 fm 

 

Χριστός Ἀνέστη!

 

Λόγος εἰς τήν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

 

♱ π. Ἀθανασίου Χατζῆ

ταν γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Χριστὸς ἐμφανίζεται στοὺς μαθητές, τοὺς βλέπει ταραγμένους καὶ τοὺς ἔδωσε τὸ σύνθημα ὅτι τήν εἰρήνη αὐτή, τήν ἐσωτερική, πρέπει πάντοτε νὰ τὴν προτιμάει ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ στερεωθεῖ καὶ νὰ μπο-ρέσει στὴ ζωὴ του νὰ ἀνεφοδιαστεῖ καὶ νὰ βρει δυνάμεις. Θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι σὰν ἕνα οἰκοδόμημα ποὺ ρίχνουν θεμέλια κι ἁπλώνουν καὶ σιγουρεύονται καὶ πάνω σ’ αὐτὸ χτίζουν. Πόσο, λοιπόν, εἶναι ἀπαραίτητη αὐτὴ ἡ εἰρήνη στὸν καθένα μᾶς;
Νομίζω ὅτι ἤδη γευόμαστε τὴν ταραχὴ καὶ πόσο ποθοῦμε τὴν εἰρήνη, δὲν λέγεται. Βλέπω ὅτι ζητᾶμε ἀπὸ ἀλλοῦ καὶ μὲ ἄλλες προσπάθειες νὰ βροῦμε αὐτὴν τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ γαλήνη καὶ δὲν καταφεύγουμε στὴν πηγὴ τῆς εἰρήνης καὶ σ’ Ἐκείνον ποὺ πραγματικὰ θυσιάστηκε, γιὰ νὰ μᾶς τὴν προσφέρει.
Συγκεντρωμένοι, λοιπόν, οἱ μαθητές, ἀμπαρωμένα τὰ παντζούρια. Ἀμπαρωμένη κι ἡ πόρτα. Γιατὶ κάπου μᾶς λένε κάποιοι ὅτι, ὅταν τὸν Πέτρο τὸν εἶχαν βάλει στὴν φυλακὴ κι ἄγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ βγὲς ἔξω», πέρασε ἀκόμα καὶ τὴ σιδηρᾶ πύλη καὶ πῆγε στὸ γνωστὸ σπίτι ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ μαθητές. Χτυπάει ἐπίμονα τὴν πόρτα. Ἐκεῖνοι δὲν ἀνοίγουν ἀμέσως. Κι ἔρχεται μιὰ ὑπηρέτρια, μιὰ μικρὴ κοπέλα καὶ λέει: «Ποιὸς εἶναι;» κι ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Πέτρου καὶ δὲν τοῦ ἄνοιξε. Τρέχει, λοιπόν, μέσα, εἰδοποιεῖ καὶ λέει: «Ὁ Πέτρος εἶναι!». Ἐκεῖνοι εἶπαν ὁ ἄγγελός του θὰ εἶναι. Καὶ ἐπιμένει ὁ Πέτρος νὰ χτυπάει τὴν πόρτα. Τόσο ἀμπαρωμένοι ἦταν, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ μπει ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ τὸ μάθουν οἱ ὑπόλοιποι.
Κρυφό, λοιπόν, ἦταν καὶ τὸ σπίτι ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι οἱ Ἀπόστολοι καὶ μάλιστα ἄγνωστα τὰ ἀποτυπώματα, ἄγνωστες οἱ κινήσεις, ἄγνωστα τὰ πρόσωπα μέσα στοὺς Ἰουδαίους, μέσα σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὁποίους εἶχαν ἀκούσει τὸ μήνυμα ὅτι Ἀνέστη ὁ Χριστὸς καὶ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε ἀμέσως νὰ ἐξοντώσουν ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν στὸν Ἀναστάντα Χριστό.
Ἦταν, λοιπόν, φοβισμένοι ἐκεῖ μέσα κι ἦρθε ὁ Χριστός. Ἦρθε καὶ μάλιστα λέει στοὺς μαθητὲς: «Εἰρήνη ὑμῖν. Καθὼς ἀπέσταλκέ μὲ ὁ πατήρ, κἀγώ πέμπω ὑμᾶς». Καὶ λέει μετὰ: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον». Ἔδωσε ὁρισμένα ἐφόδια νὰ τὰ ἔχουν οἱ Ἀπόστολοι. Κι ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἀπὸ χέρι σὲ χέρι, ἀπὸ εὐλογία σὲ εὐλογία, ἀπὸ χάρη σὲ χάρη φτάνει καὶ θὰ φτάσει μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.
Σήμερα, ὅπως τὸ ξέρετε ὅλοι, ἔχουμε τοῦ Ἀποστό-λου Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴ συγκέντρωση αὐτή. Θὰ ἦταν κάπου ἄλλου, δὲν ξέρουμε ποὺ καὶ τί περισσότερο. Παρὰ μόνο μᾶς λέει ὅτι δὲν ἦταν ἐκεῖ καὶ ἀντέδρασε μάλιστα, ἐπειδὴ αὐτοὶ χαιρόταν ποὺ εἶδαν τὸν Χριστὸ κι ἄρχισαν νὰ νιώθουν μιὰ ἐσωτερικὴ δύναμη, τὴν ὁποία ἤθελαν κι σ’ αὐτὸν νὰ μεταδώσουν.

Ἐκεῖνος ἦταν ἀκριβῶς ἀντίθετος καὶ ἐκφράστηκε καὶ εἶπε: «Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν Αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω». Καὶ μετὰ ἀπὸ 8 ἡμέρες, ἔρχεται πάλι ὁ Χριστός, ἐνῶ αὐτοί ἦταν κλειδωμένοι ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων, καὶ τούς λέει: «Εἰρήνη ὑμῖν». «Κοίτα», λέει στὸν Θωμᾶ, «Φέρε τὸ δάχτυλό σου ἐδῶ καὶ μὴ γίνεσαι ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Τότε ὁ Θωμᾶς λύγισε, πίστεψε καὶ εἶπε: «Ὁ Κύριός μου κι ὁ Θεὸς μου!». Ἐκεῖ ὁ Χριστὸς τοῦ εἶπε: «Ἐπειδὴ εἶδες, πίστεψες; Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες». Αὐτὰ ἦταν μὲ λίγα λόγια ἡ Εὐαγγελικὴ Περικοπή.
Γιὰ μένα σήμερα ἴσως αὐτὸ ποὺ ἑτοιμάζουν οἱ Μεγάλες Δυνάμεις, ἴσως νὰ εἶναι ἕνας ὄλεθρος. Λέει γιὰ Αρμαγεδδών μέσα στὴν Ἀποκάλυψη. Ἴσως ἑτοιμάζουν ἕναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο ἀπ’ ὅτι μπορῶ νὰ πῶ, κι ὅλοι ἔχουν αὐτὸν τὸν ἐφιάλτη. Ἀλλοῦ μάλιστα στὴν Ἐλβετία, στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὁρισμένα ἄλλα κράτη ἔχουν ἑτοιμάσει καὶ τὰ καταφύγιά τους ποὺ εἶναι ἀντιπυρηνικά. Δηλαδή, ἂς σκοτωθοῦν οἱ ἄλλοι, ἐμεῖς νὰ ζήσουμε.
Πιστεύω, ὅμως, ὅτι ὁ Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος ἔχει ἀρχίσει. Ναι, ἔχει ἤδη ἀρχίσει. Γιατὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχει τέτοια ταραχὴ ὁ ἄνθρωπος, δὲν γίνεται τίποτα. Ἂν ἀρχίζει μέσα σου κάποια νευρικότητα, κάποια ταραχή, ἀρχίζει πραγματικὰ ἕνας ἐφιάλτης, ἕνα ἄγχος ποὺ γιὰ μένα εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σώματα ποὺ εἶναι νεκρὰ πνευματικὰ ὑπάρχουν πάρα πολλὰ σήμερα. Ὅταν ταυτιστεῖ ὁ ἐξωτερικὸς πόλεμος, θὰ δοῦμε πτώματα ὕστερα. Κινούμαστε, τρῶμε, πᾶμε δεξιὰ- ἀριστερά, ἀλλὰ δὲν εἴμαστε εὐχαριστημένοι στὴ ζωὴ μας. Ἐκεῖνο ποὺ ψάχνει ὁ ἄνθρωπος

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν