Όταν έχεις απλότητα, όταν έχεις αγάπη, λάμπει ο εσωτερικός άνθρωπος

 

 Ιερά Μονή Παναγίας Θεοτόκου Δουραχάνης Ιωαννίνων 

Ομιλία π. Αθανασίου Χατζή

080928

 

 

 

 

Ἡ Θαυμαστή ἁλιεία

 

 

 Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, 2 καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. 3 ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. 4 ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. 5 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. 6 καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. 7 καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. 8 ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· 9 θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, 10 ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς· μὴ φοβοῦ·

ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. 11 καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Λουκ. 5’ 1-11). Αὐτὸ ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ περιστατικὰ ποὺ γίνονταν ὅταν συνάζονταν μεγάλα πλήθη γιὰ ν’ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαλέξει καλλίτερο τόπο ἀπὸ μιὰ βάρκα, γιὰ νὰ Τὸν

Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Δουραχάνης, ὁμιλία ♱π. Ἀθανασίου Χατζῆ

 

Κυριακή Α΄ Λουκᾶ

    

ΜΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

 

π. Δημητρίου Μπόκου

 

Πῶς πείστηκαν οἱ ἀπόστολοι μὲ μιὰ κουβέντα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν ἀκολούθησαν;
Γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἀναπάντητη ἡ πρώτη του κλήση, ὁ Χριστὸς
φρόντισε νὰ προετοιμάσει τὸ ἔδαφος. Εἶχε μιὰ πρώτη γνωριμία μαζί τους. Μερικοὶ ἦταν ἤδη μαθητὲς τοῦ Προδρόμου. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης τοὺς εἶχε σπρώξει πρὸς τὸν Χριστό. Τὸν βρῆκαν, τοῦ μίλησαν, πῆγαν στὸ σπίτι του, ἔμειναν καὶ λίγο μαζί του. Τὸν ἄκουσαν νὰ μιλάει στὰ πλήθη, εἶδαν τὰ πρῶτα του θαύματα στὴν Κανᾶ καὶ τὴν Καπερναούμ.
Καὶ τέλος, εἶδαν νὰ γίνεται καὶ σ’ αὐτοὺς μεγάλο θαῦμα μὲ τὴν ἀνέλπιστη ἁλιεία καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἰχθύων. Ἤξεραν λοιπὸν μὲ ποιὸν εἶχαν νὰ κάνουν. Ἔτσι, στὴν πρώτη κλήση τοῦ Χριστοῦ ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν (Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ).
Τί ἀκριβῶς μέτρησε στὴ σχέση τους μὲ τὸν Χριστό; Κάποιο
συμφέρον; Ἀσφαλῶς ὄχι! Δὲν σκέφτηκαν νὰ τὸν ἐκμεταλλευτοῦν γιὰ νὰ κάνουν τὴ ζωή τους. Δὲν ἦταν ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ χόρτασαν μὲ τοὺς πέντε ἄρτους κι ἔτρεχαν νὰ κάνουν τὸν Χριστὸ βασιλιά τους, γιὰ νὰ τοὺς λυθοῦν ὁριστικὰ τὰ βιοποριστικά τους προβλήματα. Ἄλλωστε, τὴ στιγμὴ ποὺ μὲ τὴν ἀπροσδόκητη ψαριὰ ἔπιασαν τὴν καλή, ἄκουσαν ἀμέσως ἀπ’ τὸν Χριστό: «Παρατῆστε τα ὅλα κι ἐλᾶτε μαζί μου». Οὔτε τοὺς δόθηκε κάποια δελεαστικὴ ὑπόσχεση. Ἀντιθέτως! Ἀντὶ γιὰ εὔκολη ζωὴ καὶ τιμές, ὁ Χριστὸς τοὺς ὑποσχέθηκε «ποτήριον θανάτου». Γιατί τότε ἔτρεξαν ξοπίσω του σὰν τρελοί;

Κυριακή Α’ Λουκά (Θεοφύλακτος Αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας)

 

                                                                             (Λουκ. ε΄. 1-11)

«Τὸν ἐστρίμωχναν τὰ πλήθη, γιὰ ν’ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ κι αὐτὸς στεκόταν κοντὰ στὴ λίμνη Γενησαρέτ. Εἶδε δυὸ βάρκες ἀραγμένες στὴν ἀκρολιμνιά· οἱ ψαράδες πιὸ κεῖ ἔπλυναν τὰ δίχτυα τους. Μπῆκε σὲ μιὰ ἀπ’ αὐτὲς ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ ξεμακρύνη λίγο ἀπὸ τὴ στεριά. Κι ἀφοῦ κάθισε ἄρχισε νὰ διδάσκη τὸν κόσμο μέσ’ ἀπὸ τὴ βάρκα. Ὅταν τέλειωσε εἶπε στὸ Σίμωνα· Γύρισε στ’ ἀνοιχτὰ καὶ ρίξετε τὰ δίχτυα γιὰ ψάρεμα.

Τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Σίμωνας καὶ τοῦ εἶπε· Δάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα κοπιάσαμε καὶ δὲν πιάσαμε τίποτα. Θὰ ρίξω ὅμως τὸ δίχτυ ἀφοῦ τὸ ὁρίζεις. Ἔκαμαν ἔτσι κι ἔπιασαν τόσο μεγάλο πλῆθος ψάρια ποὺ ἄρχισε τὸ δίχτυ νὰ σπάζη. Φώναξαν τοὺς συνεταίρους τους τῆς δεύτερης βάρκας νὰ πᾶν νὰ τοὺς βοηθήσουν. Πῆγαν καὶ γέμισαν καὶ οἱ δύο βάρκες σὲ σημεῖο νὰ βουλιάζουν. Ὅταν τὸ εἶδε αὐτὸ ὁ Σίμωνας πέφτει στὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν παρακαλεῖ. Ἕβγα ἀπ’ τὴ βάρκα μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἁμαρτωλός. Τὸν εἶχε γεμίσει θάμπος κι αὐτὸν κι ὅλους τοὺς συντρόφους του γιὰ τὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο. Ὅμοια εἶχαν ξαφνιαστῆ

Κυριακή Α΄Λουκά: σχετικά με τη θαυμαστή κλήση των πρώτων μαθητών από τον Κύριο (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

 

(Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, κεφ. ε΄, χωρία 1 έως 11)

(Αποσπάσματα από την ομιλία ΙΔ΄ του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου)

«καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων».

(…)Και περπατώντας κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, τον Σίμωνα, που, με το όνομα το οποίο του έδωσε αργότερα ο Κύριος, ονομάστηκε Πέτρος και τον Ανδρέα τον αδελφό του. Έριχναν τα δίχτυα τους στη θάλασσα, σαν ψαράδες που ήσαν. «Ακολουθήστε με, τους είπε, και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων». Αυτοί λοιπόν, αφού άφησαν αμέσως τα δίχτυα, Τον ακολούθησαν.

«οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ». Πρόσεξε την πίστη και την υπακοή τους. Διότι αν και βρίσκονταν στο μέσο της εργασίας τους (γνωρίζετε βέβαια πόσο απαιτητική είναι η αλιεία), όταν άκουσαν την προτροπή του Κυρίου δεν ανέβαλαν, ούτε το μετέθεσαν γι΄ αργότερα, ούτε είπαν· «Άμα γυρίσουμε στο σπίτι, ας συνεννοηθούμε πρώτα με τους δικούς μας». Αλλά αφού εγκατέλειψαν τα πάντα, Τον ακολούθησαν, όπως ο Ελισσαίος ακολούθησε κάποτε τον προφήτη Ηλία. Πραγματικά αυτού του είδους την υπακοή ζητεί από μας για τη μετάνοιά μας ο Χριστός, ώστε μήτε δευτερολέπτου αναβολή να μην κάνουμε, ακόμα κι αν κάτι από τα πιο απαραίτητα προς το ζην μας επείγει, όπως κρίνουμε. Γι’ αυτό και κάποιον άλλον που Τον πλησίασε και ζήτησε να πάει πρώτα να θάψει τον πατέρα του, μήτε αυτό δεν τον άφησε να κάνει, δείχνοντας ότι από όλα πρέπει να προτιμούμε να Τον ακολουθήσουμε και να γίνουμε μαθητές Του.

Εάν πάλι θεωρείς ότι Τον ακολούθησαν επειδή ήταν μεγάλη η υπόσχεση, και πάλι τους θαυμάζω γι’ αυτό και ακόμη περισσότερο, επειδή παρόλο που δεν είχαν δει ακόμα κανένα θαυματουργικό σημείο, πίστεψαν σε τόσο μεγάλη υπόσχεση και όλα τα άλλα τα θεώρησαν δευτερεύοντα μπροστά στο να Τον ακολουθήσουν. Γιατί με όποια λόγια αλιεύτηκαν οι ίδιοι, πίστεψαν ότι με αυτά θα μπορούσαν κι άλλους να αλιεύσουν και να τους οδηγήσουν στη σωτηρία των ψυχών τους. Και σ΄ αυτούς μεν αυτήν την υπόσχεση έδωσε, σ΄εκείνους όμως που ήταν μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τίποτα παρόμοιο δεν λέγει˙ διότι η υπακοή αυτών που πρώτους κάλεσε (δηλ. του Ανδρέα και του Πέτρου), είχε προετοιμάσει πλέον και αυτούς. Εξάλλου πολλά είχαν ακούσει και προηγουμένως γι’ Αυτόν.

"....πορεία μέσα στὴν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ..."

Με τη χάρη του Θεού ήρθε και φέτος η 26η Σεπτεμβρίου και η εορτή της Μετάστασης του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του ηγαπημένου μαθητού. Λίγο έως πολύ γνωρίζουμε όλοι αρκετά πράγματα από το βίο και τη δράση του Αγίου Θεολόγου. Ας μου επιτρέψει ο Άγιος να επεκτείνω το λόγο μου σήμερα όχι εγκωμιάζοντας το πρόσωπό του, αλλά να αναφερθώ εκτενώς στο μακαριστό γέροντά μας ο οποίος σε λίγο καιρό θα συμπληρώσει τέσσερα χρόνια σωματικής απουσίας από κοντά μας.

Νιώθω πως πλέον είναι και ανάγκη η αναφορά μας αυτή στο πρόσωπο του παππούλη διότι καθώς ξεμακραίνει ο χρόνος, τα παιδιά που τώρα φοιτούν στο σχολείο που αυτός οραματίστηκε και ίδρυσε, δεν είχαν την ευκαιρία της δια ζώσης παρουσίας του. Έτσι, παιδιά, θα κάνω μια μικρή προσπάθεια να σας γνωρίσω με τον παππούλη για να μην σας είναι ένας άγνωστος αλλά κάποιο οικείο πρόσωπο που θα ζεσταίνει τη μνήμη και την καρδιά σας.

Ποιος ήταν λοιπόν ο παππούλης μας;

Πρώτο γνώρισμά του λοιπόν ήταν η ακράδαντη πίστη του στον Τριαδικό Θεό. Η βαθιά και θεμελιακή του πίστη έκανε τα πάντα να μοιάζουν κατορθωτά. Κοντά του δεν έβλεπες αδιέξοδα. Σε κάθε τι μπορούσε να βρει λύση διότι η ψυχή του ήταν φωτεινή από το Θείο φωτισμό και το Φως του Χριστού δεν άφηνε σκοτεινές γωνιές για να μην μπορείς να τις διαβείς.

Δεύτερο γνώρισμά του, η μεγάλη του πατρική αγκαλιά όπου συνεχώς χωρούσε τους πάντες και διαρκώς είχε χώρο και για άλλους. Καμιά περιχαράκωση, κανένας φραγμός, καμιά φυλετική διάκριση, κοινωνική θέση, άσωτη ζωή, πληγή δύσοσμη από μέρους μας δεν τον έκανε να αποστρέφει το πρόσωπό του, αλλά γινόταν ένα με τον πόνο μας και σήκωνε ευχαρίστως το φορτίο μας. Η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού που λέω είναι ότι στις δικές μας αμαρτίες αυτός δεν έβαζε κανόνα σε εμάς, τα παιδιά του αλλά στον εαυτό του. Θεός ξέρει σε πόσα ξενύχτια ή πόσες δίψες ή πείνες υπέβαλε τον εαυτό του για να ανορθώσει τη δική μας αμαυρωμένη εικόνα. Όσοι, Χριστέ, Σε αγάπησαν πραγματικά, κατενόησαν και ορθά τη θυσία Σου.

Τρίτο σημείο που θέλω να τονίσω είναι η απέραντη αγάπη του. Ναι, ο παππούλης αγαπούσε και τολμώ να πω ότι είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που δεν μπορούσε πλέον να κάνει το αντίθετο. Είχε σβήσει, δηλαδή, κάθε εσωτερική κίνηση που θα μπορούσε να αποστρέφεται την Αγάπη του. Το «Σ’ αγαπάω εγώ, μάνα μου» που ενίοτε χρησιμοποιούσε διαπερνούσε όλη σου την ύπαρξη. Δεν ήταν λόγια. Ήταν η δική του πορεία μέσα στην Αγάπη του Χριστού, οπότε δεν μιλούσε πλέον αυτός αλλά ο ἐν αὐτῷ παρών Χριστός. Ανθρωπίνως, πόσο χαρούμενος νιώθεις όταν σε αγαπάνε κάποιοι. Όταν όμως νιώσεις τη θεϊκή φλόγα της αγάπης, τότε νιώθεις κομμάτι του Ουρανού, επίγειος άγγελος. Το Α και το Ω και για τον παππούλη ήταν το ΑΓΑΠΩ, δηλαδή ο Χριστός διότι όπως λέει και ο Άγιος Ιωάννης που γιορτάζουμε « ο Θεός Αγάπη εστι».

Θα αναρωτιούνται όμως τα παιδιά γιατί αυτά τα λέμε σήμερα. Διότι σαν σήμερα, παιδιά, ο γέροντας μπήκε στην χωρία των μοναχών της εκκλησίας. Ο βοηθός επίσκοπος Χρυσόστομος Βούλτσος του έκανε την κουρά και ο κοσμικός Σωτήρης Χατζής πέθανε και αναστήθηκε ως μοναχός Αθανάσιος.

Σαν σήμερα όμως, μετά από μια δεκαετία και ενώ είχε γίνει στο μεταξύ και ιερέας, η Θεία Πρόνοια του έκανε άλλο ένα δώρο: να αδειοδοτηθούν τα εκπαιδευτήρια και οι χώροι φιλοξενίας των παιδιών δίπλα στη μονή που αναστήλωσε μέσα από τα ερείπια. Και μέσα σε ένα χρόνο πάλι σαν σήμερα, δηλαδή 26 Σεπτεμβρίου έγιναν τα εγκαίνια και άρχισε η λειτουργία τους η οποία συνεχίζεται ακατάπαυστα μέχρι σήμερα και εσείς όπως εμείς παλιότερα μπορείτε να αξιοποιήσετε μια ευκαιρία ζωής. Ο τόπος αυτός αλλά και τρόπος ζωής εδώ μπορεί να σημαδέψει τη ζωή του καθενός για πάντα. Μπορεί να γίνει οδοδείκτης για τη βασιλεία του Θεού αρκεί κανείς να έχει καλή προαίρεση και διάθεση. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτό το χρόνο της ζωής μας εδώ, στην Παναγία, στη Ντουραχάνη και στα σχολεία του παπά Θανάση για να είμαστε ίσως μια μέρα και στον Ουρανό κοντά τους.

Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου, τον οποίο ο παππούλης μας το διατύπωσε αποφθεγματικά «Πίστευε, αγάπα, συγχώρα και προχώρα στη ζωή σου». Ας αποδείξουμε στους εαυτούς μας αλλά και στην κοινωνία ταπεινά φερόμενοι ότι μπορούμε να είμαστε μαγκάκια, αλλά όπως αυτός προσέθετε «μαγκάκια του Θεού». Και τέλος θα ήθελα να αναφέρω και λίγα λόγια για το σιτάρι και το μνημόσυνο που θα ακολουθήσει. Όλοι αυτοί οι κόκκοι σταριού είναι εκείνοι οι επώνυμοι και ανώνυμοι που μπόρεσαν να υπερβούν τον εαυτό τους και να συμπαρασταθούν στον πόνο και στην ανημποριά των συνανθρώπων. Εμείς δεν μπορούμε να ξέρουμε όλα τα ονόματά τους, όμως ο δικαιοκρίτης Θεός τα γνωρίζει και εμείς θέλουμε να Του τους υπενθυμίσουμε για να κάνει έλεος. Εμείς εδώ το λέμε μνημόσυνο των ευεργετών, εκεί στο επέκεινα είναι η αιώνια μνήμη του Θεού. Μακάρι και εμείς να καταγραφούμε εκεί. 

Εκ των Εκπαιδευτηρίων Δουραχάνης

Ομιλία στη θεία Λειτουργία

Δουραχάνη, 26 Σεπτεμβρίου 2025

 

 

 

 

 

 

 

26 Σεπτεμβρίου, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Σὰν σήμερα...

 

 ολλές φορές τα χνάρια των αγίων αποτυπώνονται στο χρόνο της δικής μας ζωής. Φωτίζουν και δίνουν νόημα στους αγώνες, τις αγωνίες, τις ελπίδες. Αντλούν από την ατέλειωτη Πίστη και Αγάπη του Θεού και τη διαχέουν στον κόσμο μας. Έτσι, για να ξεκουραστεί ο οδοιπόρος, να πιεί νερό ο διψασμένος, να βρει στέγη ο ξένος και ο άστεγος, να βρει το δρόμο του ο αλήτης…

Υπάρχουν άνθρωποι, με Θεού φώτιση, που αφουγκράζονται το φτερούγισμα των αγίων. Και γίνονται το μέσο για να φανερωθεί η αγάπη του Θεού στον άνθρωπο, να αγιαστεί η φύση των πραγμάτων από τη Θεία Χάρη… Το μέσο… «κάποιος φυτεύει, κάποιος ποτίζει μα ο αυξάνων είναι ο Θεός»…

«26 Σεπτεμβρίου 1970, ανήμερα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου γίνομαι μοναχός. Ο αείμνηστος Χρυσόστομος Βούλτσος, τότε επίσκοπος Δωδώνης, είδε ότι η επιθυμία μου να αφοσιωθώ στο Θεό ήταν σωστή. Μου λέει μετά από συζήτηση: «Τράβα στο μοναστήρι της Καστρίτσας και να κατέβεις το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου». Το πρωί λειτουργία στο νησί. Κοινώνησα. Το απόγευμα έγινε η κουρά.

Έγινα καλέγερος. Κάτι που επιθυμούσα, που δεν περίμενα να μου δώσει τόσα αυτός ο δρόμος… Μετά από δύο χρόνια περίπου μου παραχωρείται το Μοναστήρι της Ντουραχάνης…»

 « Η αγάπη για τα παιδιά προϋπήρχε. Από μικρός με συγκινούσε, όταν έβλεπα πεινασμένα παιδιά. Όλη η φαντασία και τα όνειρά μου ήταν να βρω μια σπηλιά που να έχει ψωμί, να τους δίνω.

Να τους λέω: Φάτε παιδιά… Φάτε παιδιά… Η σπηλιά να μην αδειάζει ποτέ.

Με τράνταξε μια
κουβέντα του Χριστού προς τον Πέτρο: «Βόσκε τά ἀρνία μου». Και εγώ πιάστηκα από τα παιδιά. Λαμπάδιασα από τη γραφή.

Η φλόγα της επιθυμίας μεταβλήθηκε σε μέθη-καθήκον-υποχρέωση να ανταποκριθώ».

Μαζί μια ομάδα ανθρώπων έτοιμη να ανταποκριθεί στο κάλεσμα…

 Οι δυσκολίες και τα εμπόδια πάρα πολλά… Αλλά η πίστη στο Θεό κάνει θαύματα…

26 Σεπτεμβρίου 1979 ανήμερα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου … Επιτέλους δίνεται η άδεια για να ξεκινήσει το χτίσιμο. Τον Οκτώβριο τα έργα ξεκινούν. Με μηδέν χρήματα στην τσέπη και το «σκούφωνε ξεσκούφωνε». Δανεικά για να ξεπληρωθούν τα δανεικά. Και ο ιδρώτας όλος από εθελοντές που βάλθηκαν με Θεού δύναμη να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα…

Παρόλες τις δυσκολίες το οικοτροφείο και το σχολείο στήθηκαν και περίμεναν τα πρώτα παιδικά χαμόγελα…

26 Σεπτεμβρίου 1981 ανήμερα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου…

«αν και έλλειπε ακόμα ένα χαρτί-παίρνουμε την άδεια λειτουργίας και γίνονται τα εγκαίνια. Παλαίψαμε να ξεπεράσουμε την μπόρα. Δεκαεφτά μήνες περιμέναμε για την έγκριση. Τελικά δόθηκε από το Νομάρχη».

«Το χέρι της Παναγίας και των αγίων του Θεού επεμβαίνει ως σήμερα. Με την ευλογία του Ευαγγελιστή Ιωάννη, με τη συνδρομή της προσευχής και τη συμπαράσταση του κόσμου, το έργο πήρε σάρκα και οστά. Αποφασίζουμε αυτή τη μέρα κάθε χρόνο να τη γιορτάζουμε  βάζοντάς την βάση για οποιοδήποτε σημαντικό ξεκίνημα. Η παράκληση στον προστάτη Ἅγιο Ἰωάννη να υπάρχει αγάπη».

Η διήγηση από το γέροντα μας ♱π. Αθανάσιο Χατζή, από διάφορες συνεντεύξεις και κηρύγματα.

 

 

 

 

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ Σεπτέμβριος εἶναι ὁ μήνας τοῦ Σταυροῦ. Γιὰ ἕνα δεκαήμερο σχεδὸν δεσπόζει ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὶς 13 τοῦ μηνὸς (ἀπὸ τὸν ἑσπερινὸ τῆς 12ης γιὰ τὴν ἀκρίβεια) μὲ τὰ προεόρτια καὶ τελειώνοντας μὲ τὴν ἀπόδοσή της (κλείσιμο) στὶς 21, ποὺ φέτος συμπίπτει μὲ τὴν Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν.
Ὁ ζωηφόρος Σταυρὸς κατέχει πρωτεύουσα θέση στὴ ζωὴ τῆς
Ἐκκλησίας. Εἶναι τὸ πανίσχυρο ὅπλο μας. Ἡ δύναμή του πρωτοφανής.
Συντρίβει τὴν ἰσχὺ τῶν δαιμόνων. Μᾶς φαίνεται τρομερὸς καὶ
ἀκατανίκητος ὁ διάβολος; Ὅμως «φρίττει καὶ τρέμει» μπροστὰ στὸν Σταυρό. Ἀδυνατεῖ νὰ ἀντικρύσει, νὰ ἀντέξει, νὰ ὑποφέρει τὴ δύναμή του. Ὁ Χριστὸς διὰ τοῦ Σταυροῦ συνέτριψε τὴν κεφαλὴ τοῦ ὄφεως.
«Σταυρὸς δαιμόνων τὸ τραῦμα».
Ἀλλὰ μήπως μιλᾶμε θεωρητικά; Κάθε ἄλλο! Μποροῦμε, ἂν
θέλουμε, νὰ ἔχουμε πείρα τοῦ γεγονότος. Νὰ κάνουμε χρήση τῆς τρομερῆς δύναμης ποὺ διαθέτει «τὸ ἀήττητον ὅπλον» τοῦ Σταυροῦ.
Νὰ τί συνέβη σὲ ἕναν 19χρονο Ἑλληνοαυστραλὸ ροκά. Μὲ
ἄλλους φίλους του εἶχε φτιάξει στὴ δεκαετία τοῦ 60 τὸ μουσικὸ συγκρότημα Φλάις (The Flies), ποὺ σύντομα ἔγινε διάσημο, ὅπως οἱ Μπὴτλς καὶ οἱ Ρόλινγκ Στόουνς. Δήλωνε ἀντιδραστικός, μαρξιστής, ἄθεος. Ἦταν τῆς μόδας τότε τὰ μέλη τῶν ρὸκ συγκροτημάτων νὰ ἐπισκέπτονται τὴν Ἰνδία